طراحی و اعتباریابی الگوی ارتقاء کیفیت آموزش های بالینی دانشجویان پزشکی دانشگاه علوم پزشکی قم: پژوهش ترکیبی

زمینه و هدف: آموزش بالینی نقش مهمی در شکل دهی توانمندی های حرفه ای دانشجویان پزشکی دارد و برای تربیت پزشکان مسئول سلامت جامعه حیاتی است. این مطالعه با هدف طراحی و اعتباریابی الگوی ارتقاء کیفیت آموزش های بالینی در دانشگاه علوم پزشکی قم انجام شد.

روش کار: پژوهش به روش ترکیبی اکتشافی متوالی (طبقه بندی) انجام شد. در بخش کیفی، ۱۵ نفر از متخصصان آموزش بالینی با نمونه گیری هدفمند انتخاب شده و از مصاحبه های نیمه ساختارمند و تحلیل مضمون استفاده گردید. در بخش کمی برای اعتباریابی مدل، تحلیل عاملی تاییدی و آزمون تی تک نمونه ای به کار رفت. جامعه آماری شامل ۲۸۰ نفر دانشجوی اینترنی و استیجری دانشگاه علوم پزشکی قم بود که در بخش کمی، ۲۰۰ نفر به روش هدفمند و ۱۶۲ نفر با نمونه گیری تصادفی ساده انتخاب شدند.

یافته ها: در بخش کیفی، مولفه هایی چون برنامه ریزی اثربخش، منابع انسانی و مالی، ساختار، محیط بالینی، اخلاق حرفه ای، نظارت، ارتباطات و فناوری به عنوان عوامل موثر بر کیفیت آموزش بالینی شناسایی شد. نتایج کمی نشان داد که میانگین این مولفه ها کمتر از مقدار معیار است.

نتیجه گیری: ارتقاء کیفیت آموزش بالینی نیازمند هماهنگی گسترده بین دانشگاه ها و بیمارستان ها و اجرای برنامه های آموزشی با توجه به عوامل موثر است. نتایج نشان داد که وضعیت فعلی کیفیت آموزش بالینی دانشجویان پزشکی مناسب نیست.

کلیدواژه ها:

آموزش بالینی ، کیفیت آموزش بالینی ، دانشگاه علوم پزشکی ، پژوهش ترکیبی