تاثیر تمرین مقاومتی و مکمل دهی کورکومین بر سوخت وساز لیپیدی، فشار خون و ترکیب بدنی در مردان چاق مبتلا به دیابت نوع دو

زمینه و هدف: افراد مبتلا به بیماری های سوخت وسازی، به ویژه مبتلایان به دیابت نوع دو بیشتر در معرض ابتلا به دیس لیپیدمی هستند که خطر بیماری قلبی را افزایش می دهد. با توجه به وابستگی بین چاقی، سبک زندگی ناسالم و بیماری های مزمن، روشن است که اصلاح سبک زندگی مانند انجام ورزش منظم و استفاده از مداخلات تغذیه ای و مصرف مکمل های غذایی می تواند راهبردی اثرگذار برای پیشگیری، مدیریت و درمان چاقی و اختلالات وابسته به آن باشد. هدف از پژوهش حاضر، بررسی آثار ۱۲ هفته تمرین مقاومتی و مصرف مکمل کورکومین بر سطوح نیمرخ لیپیدی، نشانگرهای فیزیولوژیکی و آنتروپومتریکی در مردان چاق مبتلا به دیابت نوع دو است.مواد و روش ها: این تحقیق روی ۴۴ نفر از مردان (سن ۵/۷±۳/۳۶ سال، وزن ۲۸/۵±۴۲/۸۶ کیلوگرم و قد ۰۸/۰±۷۱/۱ متر) چاق مبتلا به دیابت نوع دو انجام گرفت. افراد به صورت تصادفی در چهار گروه ۱۱ نفره شامل ۱. تمرین+ کورکومین، ۲. تمرین+دارونما، ۳. کورکومین و ۴. دارونما دسته بندی شدند. مصرف کورکومین روزانه یک کپسول ۵۰۰ میلی گرمی به مدت ۱۲ هفته و تمرین مقاومتی هفته ای سه جلسه با شدت ۷۰-۸۰ درصد یک تکرار بیشینه به مدت ۱۲ هفته بود. دارونما به شکل کپسول های مشابه کورکومین حاوی آرد نشاسته مصرف شد. پیش از آغاز مداخلات و ۴۸ ساعت پس از آخرین جلسه تمرین، خون گیری و اندازه گیری های ترکیب بدنی، فشار خون و ضربان قلب استراحتی انجام شد. نمونه های خونی برای اندازه گیری نشانگرهای نیمرخ لیپیدی استفاده شد. برای تعیین تفاوت بین گروه ها در تغییرات پیش به پس آزمون از آزمون آنوای یکسویه و برای تعیین محل تفاوت ها از آزمون تعقیبی توکی استفاده شد. برای بررسی تغییرات درون گروهی از آزمون تی همبسته استفاده شد. تجزیه وتحلیل داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۹ انجام گرفت و سطح معناداری ۰۵/۰ در نظر گرفته شد.نتایج:  نتایج آزمون آنوای یکسویه نشان داد که بین تغییرات سطوح HDL (۰۰۱/۰>P)، LDL (۰۰۱/۰>P)، تری گلیسیریدها (۰۰۵/۰=P) و کلسترول تام (۰۰۴/۰=P) از پیش آزمون به پس آزمون بین گروه ها تفاوت معناداری مشاهده شد. نتایج آزمون تعقیبی توکی نشان داد که تغییرات مثبت نیمرخ لیپیدی در گروه تمرین+ کورکومین نسبت به سایر گروه ها بیشتر بود (۰۵/۰>P). در خصوص داده های ترکیب بدنی، نتایج آنوای یکسویه نشان داد که تغییرات وزن بدن (۰۳۱/۰=P)، نمایه توده بدن (۰۰۱/۰>P)، درصد چربی (۰۰۱/۰>P)، نسبت کمر به باسن (۰۰۱/۰>P) و فشار خون سیستولی (۰۰۲/۰=P) و دیاستولی (۰۰۱/۰>P) از پیش آزمون به پس آزمون بین گروه ها تفاوت معناداری داشت و بهبود نشانگرهای مذکور در گروه تمرین+ کورکومین نسبت به سایر گروه ها بیشتر بود. اما برای متغیر ضربان قلب استراحتی تفاوت معناداری دیده نشد (۴۷۴/۰=P). نتیجه گیری: در نتیجه گیری کلی، مصرف روزانه ۵۰۰ میلی گرم کورکومین یا انجام تمرین مقاومتی به مدت ۱۲ هفته می تواند به بهبود نیمرخ لیپیدی، فشار خون و ترکیب بدنی مردان چاق مبتلا به دیابت نوع دو بینجامد. اما در صورت مصرف کورکومین در کنار تمرین مقاومتی بهبود متغیرهای ذکرشده به طور معناداری بیشتر خواهد بود.

کلیدواژه ها:

فعالیت ورزشی ، زرد چوبه ، دیابت ، چاقی ، کنترل وزن