آموزش معلمان برای تسهیل یادگیری خودگردان در محیط های سنتی و دیجیتال

این مقاله مروری به بررسی نقش حیاتی آموزش معلمان در پرورش یادگیری خودگردان دانش آموزان، هم در محیط های آموزشی سنتی و هم در فضاهای دیجیتال می پردازد. با توجه به پیچیدگی های فزاینده محیط های یادگیری نوین و نیاز مبرم به دانش آموزانی با توانایی های یادگیری مستقل، اهمیت توانمندسازی معلمان برای تسهیل این فرآیند بیش از پیش مشهود است. این مقاله با مروری بر ادبیات موجود، تلاش می کند تا چالش ها و راهکارهای عملی را در این زمینه شناسایی کند. در محیط های سنتی، تمرکز بر راهبردهای تدریس فعال، بازخورد سازنده و فراهم آوردن فرصت هایی برای انتخاب و استقلال دانش آموزان است. در مقابل، در محیط های دیجیتال، علاوه بر موارد فوق، بر بهره گیری از فناوری های نوین برای ردیابی پیشرفت، ارائه منابع خودآموز، و ایجاد فضاهای مشارکتی مجازی تاکید می شود. هدف اصلی این پژوهش، ارائه یک چارچوب جامع برای برنامه های آموزشی معلمان است که نه تنها دانش نظری آن ها را در زمینه یادگیری خودگردان افزایش دهد، بلکه مهارت های عملی لازم برای به کارگیری این دانش را در کلاس درس، اعم از فیزیکی و مجازی، در اختیارشان قرار دهد. این چارچوب شامل آموزش های مبتنی بر شواهد در زمینه تئوری های یادگیری خودگردان، راهبردهای تدریس افتراقی، استفاده موثر از ابزارهای دیجیتال، و مهارت های ارزشیابی تکوینی است. یافته ها نشان می دهد که با آموزش صحیح، معلمان می توانند نقش خود را از صرفا انتقال دهنده دانش به تسهیل کننده و راهنما تغییر دهند و بدین ترتیب، دانش آموزان را به یادگیرندگانی فعال، مسئولیت پذیر، و خودگردان تبدیل کنند. این رویکرد نه تنها منجر به بهبود پیشرفت تحصیلی می شود، بلکه مهارت های لازم برای یادگیری مادام العمر را در آن ها تقویت می کند.

کلیدواژه ها:

یادگیری خودگردان ، آموزش معلم ، محیط های سنتی ، محیط های دیجیتال ، خودتنظیمی.