مسئولیت مدنی ناشی از آلودگی های نفتی بواسطه حمل و نقل دریایی

مهمترین منبع آلودگی دریاها فعالیت های نفتی می باشد، منابع آلودگی نفتی در دریا را می توان در دو حوزه مورد بررسی قرار داد، آلودگی ناشی از حمل و نقل نفت و مشتقات نفتی و همچنین آلودگی ناشی از عملیات بالادستی نفت اعم از اکتشاف، توسعه و بهره برداری که در مقاله پیش رو به آلودگی ناشی از حمل و نقل دریایی پرداخته خواهد شد. با توجه به آلودگی های متعددی که از ابتدای فعالیت های تجاری از طریق دریاها رخ داد کنوانسیون های متعددی جهت پیشگیری و مقابله جهت حفظ حقوق محیط زیست در مجامع بین المللی تهیه و تدوین گردید که مهمترین آن کنوانسیون مسئولیت مدنی ناشی از آلودگی های نفتی مصوب ۱۹۶۹ می باشد. قواعد بین المللی حاکم بر مسئولیت مدنی ناشی از آلودگی نفتی، برای اولین بار با تلاش های سازمان بین المللی دریانوردی در سال ۱۹۶۹ با تصویب کنوانسیون بین المللی مسئولیت مدنی ناشی از آلودگی نفتی ایجاد شد. این کنوانسیون مبتنی بر اصول و قواعدی بود از جمله اصل تحمیل مسئولیت بر شخص خاص، اصل محدودیت مسئولیت که موجب شد این اصول در دیگر کنوانسیون های بین المللی مرتبط با مسئولیت مدنی اقتباس شود. حال مهمترین پرسش این است در این قبیل آلودگی ها آیا مسئولیت را باید ناشی از تقصیر دانست تا خسارت جبران شود؟ اساس و معیار مسئول دانستن چیست؟ محور این نوشتار به بررسی کنوانسیون بین الملل مسئولیت مدنی ناشی از آلودگی نفتی می پردازد.

کلیدواژه ها:

مسئولیت مدنی ، آلودگی نفتی ، کنوانسیون بین المللی ، حمل ونقل دریایی