نقش خوش بینی آموخته شده و حساسیت به طرد در پیش بینی و کنترل اختلالات افسردگی دانشجویان

افسردگی یکی از مهم ترین و پرتکرارترین اختلالات روانی در میان دانشجویان است که پیامدهای فردی، اجتماعی و تحصیلی جبران ناپذیری می تواند به همراه داشته باشد. از این رو، شناسایی و بررسی عواملی که می توانند در پیشگیری، پیش بینی و مدیریت این اختلال تاثیرگذار باشند، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. هدف این مقاله مروری و کتابخانه ای، بررسی نقش خوش بینی آموخته شده و حساسیت به طرد در پیش بینی و کنترل اختلالات افسردگی در میان دانشجویان است. در ابتدا، با پرداختن به مفاهیم نظری خوش بینی آموخته شده و حساسیت به طرد، به تبیین این دو سازه اساسی پرداخته شده است. خوش بینی آموخته شده به معنای تمایل فرد به انتساب رویدادهای منفی به عوامل موقتی و خاص و در نتیجه حفظ نگرش مثبت نسبت به آینده است؛ در حالی که حساسیت به طرد، بیانگر پاسخ هیجانی شدید و اغلب منفی فرد نسبت به نشانه های احتمالی یا واقعی طردشدگی از سوی دیگران است. پژوهش های متعددی نشان داده اند که سطوح بالای خوش بینی به معنای تاب آوری بیشتر در برابر استرس ها، ناکامی ها و فشارهای تحصیلی است و می تواند احتمال ابتلا به علائم افسردگی را به میزان قابل توجهی کاهش دهد. برعکس، افراد دارای حساسیت بالا به طرد، به دلیل تفسیر منفی رویدادها و تمرکز بر فقدان حمایت اجتماعی، مستعد ابتلا به افسردگی های شدیدتر هستند. این مقاله با بررسی یافته های پژوهش های معتبر داخلی و خارجی، نشان می دهد که خوش بینی آموخته شده به عنوان یک عامل محافظ، نقش بسزایی در کاهش علائم افسردگی و بهبود کیفیت روان شناختی دانشجویان ایفا می کند. همچنین، حساسیت به طرد به عنوان یک عامل خطر، پیش بینی کننده قوی برای بروز و تشدید نشانه های افسردگی محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

خوش بینی آموخته شده ، حساسیت به طرد ، افسردگی ، دانشجویان ، سلامت روان