آیا مدیران مستقل میتوانند به طور موثر معاملات با اشخاص وابسته را نظارت کنند؟ شواهدی از هنگ کنگ

این مقاله به صورت تجربی بررسی می کند که آیا مدیران مستقل شرکت های فهرست شده در بورس هنگ کنگ به طور موثر بر معاملات با اشخاص وابسته (RPT) نظارت می کنند یا خیر. ما از یک رویکرد شبه تجربی استفاده می کنیم و از یک قانون اجباری که در سال ۲۰۰۴ معرفی شد و حداقل تعداد مدیران مستقل را تغییر داد و الزامات استقلال و صلاحیت مدیران مستقل را برای شرکت های فهرست شده افزایش داد. استفاده می کنیم. با استفاده از یک روش تفاضل سه گانه متوجه می شویم که شرکت هایی که تحت تاثیر این الزامات جدید قرار گرفته اند، افزایش قابل توجهی در ارزش RPTهای اعلام شده تجربه کرده اند. این اثر مثبت هم در شرکت هایی که تحت تاثیر همه جنبه های اصلاحات قرار گرفته اند و هم در شرکت هایی که فقط نیاز به افزایش تعداد مدیران مستقل خود داشته اند، مشاهده می شود. ما همچنین مشاهده می کنیم که بازده دارایی ها برای شرکت های تحت تاثیر پس از تغییر قانون به طور قابل توجهی افزایش یافته است. با این حال، این شرکت های تحت تاثیر هیچ کاهش قابل توجهی در ترجیح خود برای RPTها نشان ندادند. یافته های ما بر ارزش مثبت ایجاد شده توسط مدیران مستقل شرکت های فهرست شده در بورس هنگ کنگ در بررسی RPTها تاکید می کند. آنها نشان می دهند که در یک چارچوب نظارتی مناسب مدیران مستقل، حتی در جایی که شرکت تحت کنترل مالک است، می توانند در افزایش ارزش سهامداران موثر باشند. از آنجایی که چارچوب نظارتی ناشی از اصلاحات سال ۲۰۰۴ تا حد زیادی بدون تغییر باقی مانده است. یافته های ما هنوز برای هنگ کنگ مرتبط است و بینش های ارزشمندی در مورد عملکرد مدیران مستقل برای سایر حوزه های قضایی، به ویژه آنهایی که بازارهای متمرکز بر مالکیت دارند و به دنبال افزایش مکانیسم های نظارت بر معاملات با اشخاص وابسته خود هستند. ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

مدیران مستقل ، معاملات با اشخاص مرتبط ، RPT ، تفاوت در اختلافات ، تطبیق امتیاز تمایل ، هنگ کنگ