نقش گردشگری در پیشگیری از ناهنجاری های اجتماعی و جرم: رویکردی تطبیقی - بین المللی در بستر حقوق کیفری و جرم شناسی

در جهان معاصر که با افزایش ناهنجاریهای اجتماعی و تنوع الگوهای مجرمانه مواجهایم، یافتن راهکارهایی پیشگیرانه و چندبعدی برای مقابله با جرم به یکی از چالشهای اصلی سیاستگذاران عدالت کیفری بدل شده است. یکی از ابزارهای کمتر مورد توجه اما دارای ظرفیت باال در این عرصه، صنعت گردشگری است. گردشگری نهتنها نقش اقتصادی و فرهنگی ایفا میکند، بلکه میتواند بستری موثر برای بازسازی پیوندهای اجتماعی، کاهش بیکاری، افزایش تعامالت بینفرهنگی، و بازآفرینی فضاهای عمومی ایمن فراهم آورد؛ عواملی که مستقیما بر کاهش انگیزه و فرصتهای ارتکاب جرم موثرند. این مقاله با رویکردی بینالمللی و تطبیقی، به بررسی نقش چندبعدی گردشگری در پیشگیری از ناهنجاریهای اجتماعی و جرم میپردازد و ضمن تحلیل نظریههای پیشگیری اجتماعی و پیشگیری وضعی از جرم، به تحلیل تجربیات موفق کشورهایی چون هلند، مالزی، تونس و ترکیه در استفاده از صنعت گردشگری بهعنوان ابزار سیاست کیفری نرم میپردازد. یافتهها نشان میدهد که توسعه هدفمند گردشگری، بهویژه در مناطق حاشیهنشین، عالوه بر کاهش محرومیت و ارتقاء احساس تعلق اجتماعی، منجر به کنترل غیرمستقیم رفتارهای پرخطر، احیای هویت محلی، و تقویت سرمایه اجتماعی میشود. در پایان مقاله، ضمن تحلیل چالشهای حقوقی، اجرایی و فرهنگی در مسیر بهرهگیری از این ابزار پیشگیرانه، بر ضرورت بازنگری در سیاستهای جنایی کشورها برای همافزایی میان صنعت گردشگری و نظام پیشگیری از جرم تاکید شده است.

کلیدواژه ها:

گردشگری پیشگیرانه ، ناهنجاری اجتماعی ، پیشگیری اجتماعی از جرم ، پیشگیری وضعی از جرم ، سیاست جنایی ، سرمایه اجتماعی ، جرم شناسی تطبیقی