مقایسه اثربخشی بازی های سنتی و دیجیتال بر یادگیری مفاهیم درسی در دبستان

یادگیری مبتنی بر بازی، به عنوان یک رویکرد آموزشی نوآورانه، پتانسیل قابل توجهی در افزایش انگیزه، مشارکت و بهبود فرایند یادگیری در دانش آموزان دبستانی دارد. این مقاله مروری با هدف مقایسه اثربخشی دو نوع اصلی بازی، یعنی بازی های سنتی و بازی های دیجیتال، بر یادگیری مفاهیم درسی در مقطع دبستان انجام شده است. بازی های سنتی، شامل بازی های رومیزی، کارتی، و فعالیت های گروهی غیرالکترونیکی، بر تعامل فیزیکی و اجتماعی تاکید دارند، در حالی که بازی های دیجیتال، با بهره گیری از فناوری، امکانات تعاملی، شخصی سازی و بازخوردهای فوری را فراهم می آورند. در این پژوهش، مبانی نظری و روانشناختی هر دو نوع بازی در فرایند یادگیری، از جمله نظریه های پیاژه و ویگوتسکی، مورد بررسی قرار می گیرد. نتایج مطالعات نشان می دهد که هر دو نوع بازی می توانند در ارتقای یادگیری مفاهیم درسی موثر باشند، اما با مکانیسم ها و مزایای متفاوتی عمل می کنند. بازی های سنتی اغلب به تقویت مهارت های اجتماعی، همکاری، تفکر استراتژیک و خلاقیت بدون نیاز به واسطه فناوری کمک می کنند. در مقابل، بازی های دیجیتال با ارائه تجربیات غنی و شبیه سازی های پیچیده، دسترسی به محتوای متنوع، و امکان پیگیری دقیق پیشرفت دانش آموز، می توانند یادگیری را شخصی سازی کرده و به جذابیت آن بیفزایند. در نهایت، این مقاله به بررسی چالش ها و فرصت های مربوط به هر رویکرد و ارائه پیشنهاداتی برای ادغام بهینه هر دو نوع بازی در برنامه درسی دبستان می پردازد تا از حداکثر پتانسیل آن ها برای بهبود عملکرد تحصیلی و توسعه مهارت های جامع دانش آموزان بهره برداری شود.

کلیدواژه ها:

بازی سنتی ، بازی دیجیتال ، دبستان ، یادگیری مفاهیم ، اثربخشی