تاملی بر نقش ارتباط غیرکلامی در شکل گیری رفتار و پیشرفت تحصیلی دانش آموزان از منظر تجربیات معلمان

ارتباط غیرکلامی، که شامل حرکات بدن، تماس چشمی، لحن صدا، حالات چهره، فاصله فیزیکی و حتی سکوت است، بخش مهمی از تعاملات آموزشی در کلاس درس را تشکیل می دهد. معلمان، آگاهانه یا ناخودآگاه، با استفاده از این زبان خاموش، پیام هایی درباره احترام، انتظارات، حمایت یا نارضایتی منتقل می کنند که می تواند تاثیر عمیقی بر رفتار، انگیزه، عزت نفس و در نهایت موفقیت تحصیلی دانش آموزان داشته باشد. این مقاله با رویکرد پدیدارشناختی و بر پایه تجربیات زیسته معلمان، به بررسی نقش ارتباطات غیرکلامی در فرایند یاددهی–یادگیری پرداخته است. یافته ها حاکی از آن است که معلمانی که از مهارت های غیرکلامی خود آگاه اند و به درستی از آن ها استفاده می کنند، می توانند محیطی امن، گرم، انگیزشی و منظم برای یادگیری ایجاد کنند. در مقابل، استفاده ناآگاهانه یا متناقض از علائم غیرکلامی، گاه منجر به ایجاد سوءتفاهم، ترس، بی انگیزگی یا حتی رفتارهای نامطلوب در دانش آموزان می شود. تجربه های معلمان نشان می دهد که زبان بدن معلم، گاه بیش از کلمات او، سازنده روابط انسانی در کلاس درس است.واژگان کلیدی: ارتباط غیرکلامی، رفتار معلم، موفقیت تحصیلی، تجربیات زیسته، تعامل آموزشی