تاثیر فرهنگ بومی در طراحی لباس در ایران

سال انتشار: 1404
نوع سند: مقاله کنفرانسی
زبان: فارسی
مشاهده: 275

فایل این مقاله در 14 صفحه با فرمت PDF و WORD قابل دریافت می باشد

استخراج به نرم افزارهای پژوهشی:

لینک ثابت به این مقاله:

شناسه ملی سند علمی:

MAECONFM01_3303

تاریخ نمایه سازی: 5 مرداد 1404

چکیده مقاله:

فرهنگ بومی هر سرزمین به عنوان میراثی ارزشمند، نقش بنیادین و تاثیرگذاری در تمامی ابعاد هنری، از جمله طراحی لباس ایفا می کند. ایران با تنوع اقلیمی و قومی گسترده، صاحب گنجینه ای غنی از نمادها، الگوها، رنگ ها و تکنیک های بومی در لباس سنتی و پوشاک محلی است. بررسی تاثیر فرهنگ بومی در طراحی لباس معاصر ایرانی نشان می دهد که طراحان با الهام گیری هدفمند از مولفه های فرهنگی اعم از نقوش هندسی و گیاهی، رنگ های نمادین، سبک های دوخت، کاربرد پارچه های محلی (مانند ترمه، ابریشم، پشم و گلیم) و حتی فرم پوشش قادرند ضمن حفظ اصالت فرهنگی، محصولاتی مدرن و متنوع را خلق کنند که هم نیاز بازار داخلی و هم گرایش بازارهای بین المللی به هویت و سنت را پوشش دهد.بهره گیری از میراث فرهنگی در طراحی لباس، دو پیامد مهم فرهنگی و اجتماعی دارد: نخست، موجب احیاء و تداوم هویت ملی نسل های جدید در مواجهه با جهانی شدن و هجوم فرهنگ های بیگانه می شود. دوم، زمینه ای برای شکوفایی اقتصاد خلاق و صنایع فرهنگی فراهم می آورد، چرا که با ارزش افزوده ی معنوی و بومی بر محصولات، تمایز رقابتی و جذابیت برای بازار داخلی و صادراتی ایجاد می شود. از سوی دیگر، این رویکرد در جهت توسعه پایدار و توجه به محیط زیست نیز تاثیرگذار است؛ چون استفاده از تکنیک های بومی و مواد اولیه محلی به کاهش آسیب های زیست محیطی و توسعه اقتصاد محلی کمک می کند.با این حال، چالش هایی همچون خطر کلیشه سازی، فقدان نگاه نوآورانه به نمادهای بومی، تجاری سازی سطحی و نبود آموزش تخصصی میان رشته ای میان طراحان لباس و پژوهشگران فرهنگ عامه، می تواند این فرآیند را با تهدیدهایی همراه سازد. بنابراین، پیوندی پویا میان اصالت بومی و نوآوری هنری، احیای هنرمندانه عناصر فرهنگی، و حمایت سیاست گذاران فرهنگی از طراحان خلاق، لازمه ی بهره گیری موثر و ماندگار از ظرفیت های فرهنگی در صنعت پوشاک ایران امروز است.در مجموع، نقش فرهنگ بومی در طراحی لباس ایرانی، نه تنها به غنای بصری و هویتی آثار کمک می کند، بلکه می تواند به عنوان بستری برای گفتگو میان گذشته و حال، سنت و مدرنیته، و حتی ایران و جهان عمل کند؛ مشروط بر آنکه فرآیند بازآفرینی، فهم انتقادی و خلاقانه از میراث بومی را جایگزین تقلید صرف و استفاده سطحی از نمادهای فرهنگی کند. آینده صنعت مد و لباس در ایران، در گرو دیالوگ مستمر میان فرهنگ بومی و نوآوری هنری و فناوری های نوین خواهد بود.

کلیدواژه ها:

نویسندگان

راهله صلواتی

هنرآموز طراحی و دوخت

گلاله اسلامی

هنرآموز طراحی و دوخت

آذر عبدی

هنرآموز طراحی و دوخت

سحر زند سلیمی

هنرآموز طراحی و دوخت