نقش بازی در یادگیری کودکان دبستانی

بازی به عنوان بخش جدایی ناپذیر زندگی کودکان، نه تنها ابزاری برای سرگرمی بلکه راهبردی حیاتی در فرایند یادگیری و رشد است. مقاله حاضر به بررسی ابعاد مختلف نقش بازی در یادگیری کودکان دبستانی می پردازد و بر اهمیت بهره مندی از بازی های هدفمند در محیط آموزشی تاکید می کند. از ابعاد مختلف شناختی، اجتماعی، عاطفی و جسمانی، تاثیر بازی بر توسعه شایستگی های اساسی کودکان مورد تحلیل قرار می گیرد و راهکارهای عملی برای ادغام بازی در برنامه های درسی ارائه می شود. بازی، فراتر از یک فعالیت تفریحی صرف، بستری غنی برای اکتشاف، تجربه، حل مسئله و تعامل فراهم می آورد که در نهایت منجر به یادگیری عمیق تر و ماندگارتر می شود. درک صحیح این رابطه دوسویه، نیازمند نگاهی جامع به نظریه های یادگیری و تحولی، همراه با ارائه شواهد تجربی و راهبردهای عملی برای پیاده سازی موثر آن در نظام آموزشی کشور است.

کلیدواژه ها:

بازی ، یادگیری ، کودکان استثنایی