لزوم تحقق قانون حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت در شهرها

مدیریت شهری از رهگذر اعمال ضوابط و مقررات شهرسازی، نظام کالبدی و فضایی شهر را تعریف می کند و از همین رو همه عواملی را که در شهر به عنوان فعالیت های شهری عینیت می یابند شامل فعالیت های اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و... تحت تاثیر خود قرار می دهد (رهنمایی و دیگران، ۱۳۸۶: ۱۲). مدیریت شهری که امروزه با رفاه تمام شهروندان ارتباط دارد، باید بستر لازم برای تامین مسکن مناسب، آب سالم، بهداشت شهری، آموزش و اشتغال، تغذیه، امنیت و اوقات فراغت را برای شهروندان مهیا سازد.(اقبالی، ۱۳۸۷: ۱۳۵). پس، قوانین و مقررات شهرسازی مناسب و موثر از ارکان اصلی و ضروری در مدیریت توسعه شهرها است. با جمع دو گزاره فوق اهمیت توجه به حقوق معلولین و نیز نقش ضوابط شهرسازی در فرایند مدیریت شهری می توان این گونه نتیجه گرفت که تصویب قوانین مناسب در حمایت و تامین حقوق اولیه افراد ناتوان و معلول گامی به سوی دستیابی به توسعه پایدار و خلق «شهر مطلوب» خواهد بود. در این راستا، قوانین و مقررات متعددی در ایران تدوین شده اند که به حمایت از حقوق افراد دارای معلولیت می پردازند. از جمله این قوانین می توان به «قانون حمایت از حقوق معلولان» و آیین نامه های اجرایی آن اشاره کرد. این قوانین مواردی مانند مناسب سازی فضاهای شهری، الزام دستگاه های دولتی به استخدام معلولان، ارائه خدمات آموزشی و توانبخشی و حمایت های مالی را در بر می گیرند. با وجود قوانین و مقررات موجود، اجرای کامل حقوق افراد دارای معلولیت در شهرها با چالش هایی مواجه است. از جمله این چالش ها می توان به کمبود اعتبارات مالی، عدم آگاهی کافی مسئولان و شهروندان، و عدم نظارت دقیق بر اجرای قوانین اشاره کرد. در نهایت، اجرای حقوق افراد دارای معلولیت در شهرها یک مسئولیت اجتماعی است که نیازمند همکاری و تلاش جمعی است تا این افراد بتوانند به طور کامل در جامعه مشارکت کنند و از حقوق خود بهره مند شوند.

کلیدواژه ها:

مدیریت شهری ، ارتقاء کیفیت زنگی ، شهروندان