نقش عوامل اجتماعی در جامعه پذیری دانش آموزان در معرض خطر

زمینه و هدف: جامعه پذیری یکی از فرآیندهای اساسی در شکل گیری شخصیت و هویت اجتماعی افراد است که به ویژه در دوران کودکی و نوجوانی نقش پررنگی دارد. دانش آموزان در معرض خطر به دلیل شرایط ویژه خانوادگی، اقتصادی، فرهنگی یا محیطی ممکن است با چالش های جدی در جامعه پذیری مواجه شوند. نقش عوامل اجتماعی همچون خانواده، مدرسه و گروه همسالان در فرآیند جامعه پذیری دانش آموزان، به ویژه کسانی که در معرض خطر بزهکاری قرار دارند، از اهمیت ویژه ای برخوردار است. این مقاله به بررسی نقش عوامل اجتماعی در فرآیند جامعه پذیری دانش آموزان در معرض خطر می پردازد و تاثیر محیط های مختلف مانند خانواده، مدرسه، گروه های همسالان و رسانه ها را بر این گروه از دانش آموزان تحلیل می کند.روش: پژوهش حاضر به روش توصیفی و تحلیلی انجام شده است.یافته ها و نتایج: جامعه پذیری به عنوان یک فرآیندی که در آن اطفال و نوجوانان برای تبدیل شدن به اعضای موفق جامعه آماده می شوند، مستلزم کسب مهارت ها، الگوهای رفتاری، ایده ها و ارزش های مورد نیاز برای عملکرد شایسته در جامعه ای است که کودک در آن رشد می کند. دیدگاه های جامعه پذیری بر انتقال یک سویه ارزش ها از نسل قدیمی به نسل جوان تاکید دارد. مدل های قدیمی تر مبتنی بر نظریه های روانکاوانه و یادگیری اجتماعی هستند و عموما به تجزیه وتحلیل روابط متقابل والدین و کودک محدود می شوند. نتایج نشان می دهد که نقش حمایت های اجتماعی، مانند ارتباطات مثبت خانوادگی و نظارت موثر در مدرسه، می تواند تاثیرات منفی شرایط خطر را کاهش داده و به تقویت جامعه پذیری سالم در این دانش آموزان کمک کند. در این پژوهش همچنین، به اهمیت مداخلات اجتماعی و فرهنگی با هدف بهبود مهارت های اجتماعی و روانی دانش آموزان در معرض خطر پرداخته شده است.

کلیدواژه ها:

عوامل خطر ، خانواده ، مدرسه ، گروه همسالان ، بزهکاری ، دانش آموزان