اثربخشی روش تدریس کاوشگری بر گرایش به تفکر انتقادی و عملکرد تحصیلی درس کار و فناوری دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شهر بافق

هدف این پژوهش بررسی اثربخشی روش تدریس کاوشگری بر گرایش به تفکر انتقادی و عملکرد تحصیلی درس کار و فناوری دانش آموزان پایه ششم ابتدایی شهر بافق بود. پژوهش حاضر شبه تجربی با طرح پیش آزمون، پس آزمون با یک گروه کنترل بود. جامعه آماری پژوهش حاضر را تمامی دختر پایه ششم ابتدایی شهرستان بافق در سال تحصیلی ۱۴۰۴-۱۴۰۳ تشکیل داد که از بین آن ها تعداد ۳۰ نفر به روش نمونه گیری در دسترس به عنوان نمونه پژوهش انتخاب شدند و به صورت تصادفی در دو گروه آزمایش (۱۵ نفر) و کنترل (۱۵ نفر) جای دهی شدند. پس از انجام پیش آزمون، روش تدریس کاوشگری طی ۱۰ جلسه ۴۵ دقیقه ای (یک بار در هفته) برای گروه آزمایش اجرا شد. همه شرکت کنندکان قبل و پس از آموزش براساس نمره فعالیت کلاسی و پرسشنامه پرایش به تفکر انتقادی ریکتس (۲۰۰۳) مورد ارزیابی قرار گرفتند. داده ها با استفاده از آمار توصیفی و روش تحلیل کوواریانس چند متغیری و تک متغیری در نرم افزار SPSS-۲۷ تحلیل شدند. نتایج نشان داد که تفاوت معنی داری بین دو گروه آزمایش و کنترل در مرحله پس آزمون در عملکرد تحصیلی و همه مولفه های گرایش به تفکر انتقادی (خلاقیت، بالیدگی و تعهد) وجود داشت و آزمودنی های گروه آزمایش در مقایسه با گروه کنترل در مرحله پس آزمون از عملکرد تحصیلی و گرایش به تفکر انتقادی بالاتری در مقایسه با گروه کنترل برخوردار بودند. براساس نتایج پژوهش حاضر، روش تدریس کاوشگری تاثیر مثبتی بر عملکرد تحصیلی و گرایش به تفکر انتقادی دانش آموزان دارد و می توان از این شیوه آموزشی برای بهبود عملکرد تحصیلی و گرایش به تفکر انتقادی استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

عملکرد تحصیلی ، گرایش به تفکر انتقادی ، روش تدریس کاوشگری