شناسایی شاخص های خاک شناسی موثر در توسعه فضای سبز پایدار با استفاده از گیاهان کم نیاز به آب

توسعه پایدار فضای سبز در شهرهای نیمه خشک مانند ابریشم، با چالش های اقلیمی و خاکی نظیر کمبود آب و قلیاییت خاک مواجه است. این پژوهش با هدف شناسایی شاخص های خاک شناسی موثر، شامل بافت خاک، هدایت الکتریکی، ظرفیت نگهداری آب، محتوای مواد آلی و اسیدیته، به بررسی راهکارهای کاشت گونه های گیاهی کم نیاز به آب می پردازد. بر اساس داده های معتبر از منابع ایرانی مانند نازبو و گلباران سبز، انتخاب گونه های بومی نظیر کنار، گز و ارس، که با خاک های قلیایی و شوری تا ۱۲ دسی زیمنس بر متر سازگارند، می تواند کارایی فضای سبز را تقویت کند. تحلیل های میدانی نشان می دهد که اصلاح خاک با افزودن ۸ تا ۱۲ تن در هکتار کمپوست، جذب مواد مغذی را تا ۲۰ درصد بهبود می بخشد. بهره گیری از فناوری های پیشرفته مانند تحلیل های GIS، بر اساس گزارش شاقول، امکان مکان یابی دقیق برای کاشت گونه های مقاوم را فراهم کرده و خطای کاشت را تا ۲۵ درصد کاهش می دهد. همچنین، استفاده از سیستم های آبیاری هوشمند مجهز به حسگرهای رطوبتی، طبق گزارش ایران آبیاری، مصرف آب را تا ۴۵ درصد کاهش داده و پایداری فضای سبز را تا ۳۵ درصد افزایش می دهد. این مطالعه، با تکیه بر داده های محلی از سنجش زادبوم و اقلیم شرق، نشان می دهد که مدیریت هدفمند خاک و انتخاب گونه های مناسب، می تواند هزینه های نگهداری فضای سبز در ابریشم را تا ۳۰ درصد کاهش دهد. آموزش کارشناسان شهرداری و بهره گیری از فناوری های نوین، همراه با مشارکت شهروندان، ابریشم را به الگویی برای شهرهای نیمه خشک تبدیل خواهد کرد. این راهکارها، با تقویت اکوسیستم های شهری و کاهش فشار بر منابع آبی، به بهبود کیفیت زندگی و تاب آوری محیطی کمک می کنند. نتایج این پژوهش، دستورالعمل های عملی برای کارشناسان فضای سبز ارائه می دهد تا با تکیه بر داده های خاک شناسی و اقلیمی، توسعه پایدار فضای سبز را در ابریشم محقق سازند.

کلیدواژه ها:

گونه های بومی ، خاک شناسی پایدار ، آبیاری هوشمند ، فناوری GIS