ادراک سوبژکتیو و خوانش فضایی در تجربه کودک و مادر؛ با رویکرد تحلیل پدیدارشناسانه فضاهای بازی در معماری معاصر

این مقاله به تحلیل تجربه ادراک سوبژکتیو و خوانش فضایی در تعامل میان مادر و کودک در فضاهای بازی معاصر می پردازد. هدف پژوهش، فهم نحوه ادراک بدن مند و تجربه زیسته مادر و کودک و تاثیر ویژگی های کالبدی و محیطی فضاهای بازی بر کیفیت تعاملات و ارتقای تجربه مشترک آن ها است. رویکرد تحقیق پدیدارشناسانه و کیفی با استفاده از مبانی نظری هوسرل، مرلو-پونتی و باشلار است که بر تجربه زیسته و بدن مندی تاکید دارد. روش گردآوری داده ها شامل مشاهده مشارکتی، تحلیل اسناد تصویری و مصاحبه های نیمه ساختار یافته با کاربران است. سه نمونه موردی شامل فضای بازی «OliOli» دبی، «موزه کودکان سن دیگو» و «آیا یونیورس» به صورت تطبیقی و با تاکید بر شاخص های چندحسی، مقیاس انسانی، آزادی حرکتی و دعوت به تعامل بررسی شده اند. یافته ها نشان می دهد که فضاهایی که با رویکرد چندحسی طراحی شده و امکان حرکت آزاد و مشارکت فعال مادر و کودک را فراهم می آورند، تجربه های فضایی عمیق تر، حس تعلق بیشتر و تعاملات سازنده تری ایجاد می کنند. این پژوهش می تواند به عنوان مبنایی جهت بهبود طراحی فضاهای بازی با هدف ارتقای کیفیت تجربه زیسته کاربران و افزایش ارتباط عاطفی میان مادر و کودک مورد استفاده قرار گیرد.

کلیدواژه ها:

ادراک سوبژکتیو ، پدیدارشناسی ، فضاهای بازی ، تجربه بدن مند ، مادر و کودک