شناسایی ظرفیت توسعه درونی شهر اهر با رویکرد تحلیلی–مکانی در محیط GIS

با رشد فزاینده شهرنشینی و محدودیت در گسترش افقی شهرها، توسعه درونی به عنوان رویکردی پایدار در بازآفرینی شهری مطرح شده است. هدف این پژوهش، ارزیابی توسعه پذیری درونی محلات شهر اهر با تاکید بر شاخص های کالبدی و استفاده از سیستم اطلاعات جغرافیایی (GIS) می باشد. در این راستا، چهار شاخص شامل نسبت اراضی بایر، دسترسی به خدمات، تراکم ساخت وساز و تراکم جمعیت در سطح محلات مورد بررسی قرار گرفت. برای تحلیل داده ها از ابزارهای مکانی در نرم افزار ArcGIS استفاده شد و با نرمال سازی شاخص ها، نقشه های موضوعی تهیه گردید. نتایج نشان می دهد که توزیع توسعه پذیری در شهر اهر ناهمگون است؛ به طوری که برخی محلات با برخورداری از سطح بالای زمین بایر و تراکم پایین، پتانسیل مناسبی برای توسعه درونی دارند، در حالی که محلاتی با تراکم بالای ساخت و جمعیت، با محدودیت های کالبدی مواجه اند. این ارزیابی می تواند مبنای تصمیم گیری های آینده در حوزه برنامه ریزی فضایی و مدیریت پایدار شهری باشد

کلیدواژه ها:

توسعه درونی وسعه درونی ، تحلیل فضایی ، ارزیابی کالبدی شهر اهر ، برنامه ریزی شهری