بررسی روش های مختلف بیابان زدایی در استان خوزستان با استفاده از روش AHP

این تحقیق به بررسی روش های مختلف مقابله با بیابان زایی در استان خوزستان ایران می پردازد و هدف آن شناسایی بهینه ترین روش با استفاده از تحلیل سلسله مراتبی (AHP) است. بیابان زایی به عنوان یک چالش زیست محیطی عمده، امنیت غذایی و معیشت جوامع محلی را تهدید می کند. در این راستا، سه روش اصلی شامل روش های زیستی، زیستی مکانیکی و مکانیکی مورد ارزیابی قرار گرفتند. منطقه مورد مطالعه کانون شماره۴ گرد وغبار در مرکز استان خوزستان می باشد. معیارهای کلیدی برای ارزیابی شامل هزینه، نیروی انسانی، میزان بارندگی و شرایط خاک انتخاب شدند. برای انتخاب معیارها و راهبردها، از روش دلفی استفاده شد که در آن نظرات ۳۰ متخصص جمع آوری و تحلیل گردید. معیارهای موثر شناسایی و بر اساس جدول Saaty امتیازدهی شدند. سپس ماتریس مقایسات زوجی تشکیل و وزن نسبی معیارها محاسبه شد. نتایج نشان دادند که روش زیستی (نهالکاری) با وزن نهایی ۴۸۶/۰ به عنوان بهینه ترین راهبرد شناخته شد که تاثیر مثبتی بر احیای پوشش گیاهی و تثبیت خاک دارد. روش زیستی مکانیکی (هلالی آبگیر) با وزن ۳۷۴/۰ در مقام دوم و روش مکانیکی (گوراب) با وزن ۱۴۲/۰ در مقام سوم قرار گرفتند. این تحقیق بر اهمیت سرمایه گذاری بلندمدت، تامین منابع آبی کافی و مشارکت نیروی انسانی متخصص تاکید می کند تا بتوان به طور موثر با بیابان زایی مقابله کرد.