تاثیر برنامه ریزی درسی مبتنی بر مهارت های قرن ۲۱ بر انگیزش زبان آموزان

این مقاله به بررسی تاثیر پارادایم آموزشی مبتنی بر “مهارت های قرن بیست و یکم” (شامل تفکر انتقادی، خلاقیت، همکاری و ارتباطات) بر “انگیزش درونی” زبان آموزان می پردازد. مسئله اصلی پژوهش، بحران انگیزش در کلاس های زبان سنتی است که اغلب به دلیل تمرکز بر یادگیری منفعل، تکرار قواعد و عدم ارتباط با دنیای واقعی، فرایند یادگیری را برای دانش آموزان خسته کننده و بی معنا می سازد. این پژوهش با استفاده از روش مرور نظام مند ادبیات و با اتکا بر “نظریه خودمختاری” (Self-Determination Theory - SDT) به عنوان چارچوب نظری، استدلال می کند که برنامه ریزی درسی مبتنی بر مهارت های قرن ۲۱ به طور مستقیم سه نیاز بنیادین روانشناختی انسان یعنی خودمختاری، شایستگی و تعلق (ارتباط) را ارضا می کند. یافته ها نشان می دهد که فعالیت های مبتنی بر همکاری، نیاز به تعلق را برآورده می سازند؛ پروژه های خلاقانه و حل مسئله، حس خودمختاری را تقویت می کنند؛ و تسلط بر تفکر انتقادی و استفاده از ابزارهای دیجیتال، احساس شایستگی را در زبان آموزان ایجاد می نماید. در نتیجه، این تغییر پارادایم از یک رویکرد محتوا-محور به یک رویکرد مهارت-محور، می تواند انگیزش زبان آموزان را از حالت بیرونی (کسب نمره) به درونی (لذت بردن از فرآیند یادگیری) متحول سازد. این مقاله با ارائه پیشنهاداتی کاربردی برای طراحان برنامه درسی و معلمان، بر ضرورت بازاندیشی در شیوه های سنتی آموزش زبان تاکید می کند

کلیدواژه ها:

انگیزش زبان آموز ، مهارت های قرن بیست و یکم ، نظریه خودمختاری (SDT) ، برنامه درسی ، یادگیری پروژه-محور ، تفکر انتقادی ، خلاقیت ، همکاری