هوش مصنوعی در خدمت یادگیری خلاق بازاندیشی در روش های تدریس سنتی

تحولات فناورانه در دهه های اخیر، به ویژه ظهور هوش مصنوعی، بسترهای نوینی برای بازاندیشی در نظام های آموزشی فراهم ساخته است. روش های تدریس سنتی که اغلب مبتنی بر انتقال یک سویه اطلاعات و تمرکز بر محفوظات بودند، دیگر پاسخ گوی نیازهای یادگیری قرن بیست ویکم نیستند. در این راستا، هوش مصنوعی با قابلیت هایی همچون شخصی سازی آموزش، تحلیل لحظه ای عملکرد یادگیرندگان، طراحی محیط های یادگیری تعاملی و تولید محتوای آموزشی هوشمند، امکان گذار از آموزش های خطی و ایستا به یادگیری خلاق، مشارکتی و پویا را فراهم کرده است. این مقاله مروری با هدف بررسی نقش و کارکردهای هوش مصنوعی در تحول شیوه های تدریس سنتی و تقویت یادگیری خلاق دانش آموزان تدوین شده است. در این راستا، ضمن تحلیل مفهومی یادگیری خلاق و بیان محدودیت های ساختاری و محتوایی در روش های آموزشی سنتی، کاربردهای نوین هوش مصنوعی در آموزش مورد واکاوی قرار گرفته است. همچنین، با نگاهی تطبیقی به پژوهش های روزآمد، ظرفیت های هوش مصنوعی در ارتقای انگیزه، خلاقیت، تفکر انتقادی و خودتنظیمی یادگیرندگان تشریح شده و چالش های پیش رو از جمله شکاف های دیجیتال، ملاحظات اخلاقی و آمادگی معلمان برای استفاده از این فناوری ها نیز مورد توجه قرار گرفته اند. در نهایت، مقاله بر لزوم بازنگری بنیادین در الگوهای تدریس و ایجاد پیوندی هوشمندانه میان فناوری و انسان گرایی آموزشی تاکید می کند تا یادگیری خلاق به مثابه یک فرایند پویا و عمیق، در بستر هوش مصنوعی به شکلی موثر محقق گردد.

کلیدواژه ها:

هوش مصنوعی ، یادگیری خلاق ، بازاندیشی آموزشی ، روش های تدریس سنتی ، آموزش تطبیقی.