نقش تنیدگی والدینی و خودکارآمدی در کیفیت زندگی مادران دارای کودکان دارای نیازهای ویژه

مادران کودکان دارای ناتوانی ذهنی با چالش های روانی و اجتماعی ویژه ای مواجه اند که آن ها را نسبت به مادران کودکان عادی در معرض تنیدگی بیشتری قرار می دهد. یکی از متغیرهای تعیین کننده در توان مقابله با این شرایط، سطح خودکارآمدی مادر است؛ مفهومی روان شناختی که به باور فرد نسبت به توانایی اش در کنترل و مدیریت موقعیت های دشوار اشاره دارد. تنیدگی والدینی بالا و خودکارآمدی پایین، در مادران این گروه به یک چرخه منفی تبدیل می شود که بر سلامت روانی، کیفیت روابط خانوادگی، و حتی آینده کودک تاثیرگذار است. بررسی یافته ها و ادبیات نظری در این زمینه نشان می دهد که مادران دارای کودک با ناتوانی ذهنی، در ابعاد مختلفی چون احساس کفایت، حمایت اجتماعی، و تاب آوری روانی نیازمند توجه و مداخله جدی هستند. توجه به تقویت خودکارآمدی، آموزش مهارت های مقابله ای، و تسهیل حمایت های اجتماعی از جمله راهکارهای اصلی برای بهبود وضعیت روانی این مادران محسوب می شود.

کلیدواژه ها:

تنیدگی والدینی ، خودکارآمدی ، مادران کودکان عقب مانده ذهنی ، سلامت روان.