تحلیل نقش فضای سبز شهری در ارتقاء سلامت عمومی و کیفیت زندگی فعال در شهرهای متوسط ایران: رهیافتی میان رشته ای بر مبنای عدالت محیطی و رفاه اجتماعی

نقش فضای سبز شهری در ارتقاء سلامت عمومی و کیفیت زندگی فعال شهروندان در شهرهای متوسط ایران با تاکید بر عدالت محیطی و رفاه اجتماعی، از منظر چندرشته ای مورد بررسی قرار گرفته است. تحلیل داده های نظری و یافته های پژوهش های داخلی و بین المللی نشان می دهد که فضای سبز نه تنها موجب بهبود شاخص های سلامت جسمی و روانی از جمله کاهش استرس، افزایش فعالیت بدنی و بهبود تعاملات اجتماعی می شود، بلکه در کیفیت زندگی فعال نیز از طریق تقویت حس تعلق، امنیت روانی و رضایت از سکونت موثر است. بررسی ها همچنین نشان داده اند که نابرابری در توزیع مکانی و عملکردی فضاهای سبز، به ویژه در شهرهای با منابع محدود، مانعی جدی در مسیر تحقق عدالت محیطی است. در این میان، توجه به رویکردهای میان رشته ای، استفاده از سیاست گذاری مشارکتی، و ارتقاء کیفیت فضاهای سبز از طریق طراحی اجتماعی محور، نقش مهمی در بهره برداری عادلانه و پایدار از این ظرفیت شهری دارد. یافته ها حاکی از آن است که نگاه سنتی به فضای سبز باید جای خود را به رویکردی اجتماعی، سلامت محور و چندبعدی دهد تا بتوان از این زیرساخت محیطی برای ارتقاء رفاه اجتماعی و همبستگی محله ای در شهرهای متوسط استفاده کرد.

کلیدواژه ها:

فضای سبز شهری ، سلامت عمومی ، کیفیت زندگی فعال ، عدالت محیطی ، رفاه اجتماعی.