نقش بهره گیری معلمان از نظریه های مبتنی بر اصول روانشناسی در ارتقاء خودکارآمدی و یادگیری بهتر دانش آموزان

هدف از پژوهش حاضر بررسی تاثیر بهره گیری معلمان از نظریه های مبتنی بر اصول روانشناسی بر ارتقاء خودکارآمدی و بهبود فرآیند یادگیری دانش آموزان در محیط های آموزشی است. با توجه به اهمیت فزاینده ی روانشناسی تربیتی در آموزش نوین، این مطالعه به دنبال آن است که نقش عملیاتی و کاربست نظریه هایی چون یادگیری شناختی-اجتماعی بندورا، رشد شناختی پیاژه، رشد روانی-اجتماعی اریکسون و یادگیری سازنده گرایانه ویگوتسکی را در فرآیند تدریس مورد بررسی قرار دهد. روش پژوهش، مروری است که با تحلیل و بررسی منابع علمی معتبر داخلی و خارجی انجام شده است. یافته های پژوهش نشان داده است که استفاده هدفمند معلمان از اصول روانشناسی تربیتی می تواند منجر به افزایش اعتمادبه نفس تحصیلی، بهبود انگیزش درونی، توسعه مهارت های شناختی، ارتقا تعاملات اجتماعی و در نهایت بهبود عملکرد تحصیلی دانش آموزان شود. به ویژه نظریه خودکارآمدی بندورا نشان می دهد که برداشت دانش آموزان از توانایی های خود، تاثیر مستقیم بر یادگیری و عملکرد دارد و معلم می تواند از طریق بازخورد مثبت، الگوسازی رفتاری و تقویت نگرش های یادگیرنده، این حس را در دانش آموزان تقویت کند. نتایج پژوهش بر ضرورت توانمندسازی معلمان در زمینه ی آشنایی با اصول روانشناسی و بهره گیری عملی از آن ها در تدریس تاکید دارد. به کارگیری این اصول نه تنها به ارتقاء سطح یادگیری، بلکه به پرورش دانش آموزانی با توانایی های شناختی، اجتماعی و هیجانی بالاتر منجر می شود. از این رو، گنجاندن آموزش نظریه های روانشناسی در برنامه های ضمن خدمت معلمان و توجه به آن در برنامه ریزی درسی مدارس، یک راهبرد کلیدی در ارتقای کیفیت نظام آموزشی به شمار می آید.

کلیدواژه ها:

معلمان ، نظریه های مبتنی بر اصول روانشناسی ، ارتقاء خودکارآمدی ، یادگیری ، دانش آموزان