مناسبات عبدالله بن عباس با امام علی(ع) در عصر خلافت(۳۵-۴۰ق)؛ بررسی موردی چالش ها

عبدالله بن عباس از صحابه رسول خدا(ص) و سه امام نخست شیعیان بوده و نقش ارزنده ای را در تاریخ اهل بیت(ع) و تشیع ایفاء نموده است. به طوریکه وی از یاران قابل اعتماد امام علی(ع) در عصر خلافت، نماینده پیشنهادی ایشان در موقعیت های پرمخاطره ای چون حکمیت و گفتگو با اهل جمل و خوارج و مشوقان مردم به بیعت با امام حسن(ع) بوده است. با این همه نمی توان مواضع و رویکردهای وی را بی تاثیر در برخی معضلات عصر خلافت امام علی(ع) دانست. این تحقیق با اذعان به جایگاه رفیع و موثر عبدالله بن عباس در انتقال معارف اسلامی و حمایت از اهل بیت(ع) به بررسی چالش های وی در مناسباتش با امام علی(ع) در عهد خلافت می پردازد. تحقیق حاضر با تکیه بر منابع تاریخی و حدیثی و روش توصیفی-تحلیلی به این نتیجه رسیده است که امام علی(ع) در کنار بهره مندی از حمایت، مشورت و همراهی عبدالله بن عباس در موارد متعددی با دخالت در تصمیم گیری، تخلف در ماموریت، خیانت در امانت، سهم خواهی و حتی انتساب نامه از سوی وی، مواجه بوده اند.

کلیدواژه ها:

عبدالله بن عباس ، امام علی(ع) ، سهم خواهی در قدرت ، چالش در مناسبات ، تصاحب بیت المال