مطالعه و بررسی تحلیلی تاثیر الگوهای معماری سنتی شوشتر در پاسخگویی به چالش های اقلیمی

معماری سنتی شهر شوشتر در جنوب غربی ایران، نمونه ای بارز از سازگاری هوشمندانه با اقلیم گرم و مرطوب خوزستان است. معماری سنتی شوشتر با الگوهای هوشمندانه مانند ساباط (معابر مسقف خنک کننده)، شوادان (فضاهای زیرزمینی با تهویه طبیعی)، حیاط مرکزی (هسته خنک کننده و سازماندهنده فضا) و مصالح بومی (خشت و آجر با عایق حرارتی)، پاسخگوی ویژگی های اقلیم گرم و مرطوب این منطقه بوده است. این معماری با بهره گیری، بدون نیاز به انرژی های فسیلی تجدیدناپذیر، به پایداری و آسایش محیطی دست یافته است. هدف از نگارش مقاله حاضر، مطالعه و بررسی مولفه های اصلی در معماری سنتی این شهر می باشد. تحقیق حاضر با روش توصیفی-تحلیلی انجام گرفته است. نتایج حاصل از مطالعه مولفه ها نشان می دهد که معماری سنتی شوشتر با بهره گیری از عناصری مانند تونل های هوا، دیوارهای ضخیم و جهت گیری مناسب، بدون نیاز به انرژی های فسیلی تجدید ناپذیر، به پایداری محیطی و آسایش اقلیمی دست یافته است. مطالعه این الگوها می تواند راهگشای طراحی معاصر در اقلیم های مشابه باشد.

کلیدواژه ها:

الگوهای معماری بومی ، شوشتر ، شوادان ، چالش های اقلیمی