بررسی منظر شهری با رویکرد پایداری(نمونه موردی محله سیچان اصفهان)

منظر شهری به عنوان مجموعه ای از ویژگی های بصری، فیزیکی و زیست محیطی که هویت و شخصیت فضاهای شهری را تشکیل می دهند، نقشی اساسی در تعیین کیفیت زندگی شهروندان ایفا می کند. در دنیای معاصر، چالش هایی همچون تخریب محیط زیست، نازیبایی منظرها، و اختلال در اکوسیستم ها، اهمیت توسعه پایدار و رویکردهای نوین در طراحی منظر شهری را دوچندان کرده است. این پژوهش به بررسی منظر شهری از دیدگاه پایداری با تمرکز بر محله سیچان در شهر اصفهان می پردازد. هدف اصلی پژوهش شناسایی عوامل موثر در ارتقا کیفیت منظر شهری این محله و تدوین راهبردهای اجرایی برای پایداری آن است. منظر شهری ناپایدار می تواند به تخریب منابع طبیعی، اختلال در چرخه های زیستی، از دست رفتن هویت فرهنگی و اجتماعی، و ایجاد مشکلات زیست محیطی منجر شود. به همین دلیل، در دهه های اخیر و با توجه به گزارش های بین المللی مانند “آینده مشترک ما” (۱۹۸۷) و “دستور کار قرن ۲۱” (۱۹۹۲)، توسعه پایدار به عنوان رویکردی جامع در طراحی منظر شهری مطرح شده است. این رویکرد نه تنها به ابعاد اکولوژیکی و زیست محیطی بلکه به ابعاد اجتماعی و فرهنگی نیز توجه دارد، که می تواند منجر به شکل گیری فضایی زیبا، کارآمد و پایدار گردد. در این راستا، محله سیچان به عنوان یک نمونه موردی با بافت تاریخی و ارزشمند، چالش های خاص خود را در راستای حفظ هویت و تقویت پایداری منظر شهری دارد. این محله که در گذشته نقش مهمی در زندگی اجتماعی و فرهنگی شهر اصفهان ایفا کرده است، امروزه به دلایل مختلفی دچار کاهش کیفیت محیطی و اجتماعی شده است. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر رویکردهای پایداری در بازآفرینی منظر شهری سیچان، به شناسایی و تحلیل مولفه های مختلف مانند هویت فرهنگی، مشارکت اجتماعی، و تعاملات زیست محیطی می پردازد. نتایج این پژوهش نشان می دهد که توجه به مسائل اجتماعی و فرهنگی، در کنار ملاحظات زیست محیطی، می تواند به احیای بافت های شهری و ارتقا کیفیت زندگی شهروندان کمک کند.

کلیدواژه ها:

منظر شهری ، پایداری ، محله سیچان ، بازآفرینی شهری ، توسعه پایدار