توصیه های زیستی و درمانی برای دیابت نوع ۲

دیابت نوع ۲ (T۲ DM) یک بیماری باستانی است که ۳۵۰۰ سال پیش در متون علمی مورد بحث قرار گرفته است. جمعیت وسیعی در سراسر جهان از این بیماری رنج می برند و با این حال، غیرقابل درمان شناخته شده است. طبق آمار سازمان بهداشت جهانی در سال ۲۰۱۲، تعداد مرگ و میر در جهان به دلیل دیابت نوع ۲ تقریبا به ۱.۵ میلیون نفر رسیده است. انتظار می رود تعداد افراد مبتلا به دیابت نوع ۲ در هند از ۴۰.۹ میلیون نفر در سال ۲۰۰۷ به ۶۹.۹ میلیون نفر در سال ۲۰۲۵ به دلیل تغییر در سبک زندگی افزایش یابد. از بین دو نوع دیابت - نوع ۱ و نوع ۲، دومی شایع ترین است و ۸۰٪ از بیماران دیابتی را تحت تاثیر قرار می دهد. سبک زندگی مدرن و عادات غذایی مسئول افزایش چشمگیر تعداد بیماران در سراسر جهان بوده اند. اگرچه علائم دیابت نوع ۲ در مراحل بعدی زندگی مشاهده می شود، اما شروع بیماری بسیار زود اتفاق می افتد. مقاومت به انسولین و اختلال عملکرد سلول های بتا، ناهنجاری های اصلی ایجاد کننده آن هستند. چندین جهش در ژن های مهم برای هموستاز گلوکز و رشد سلول های بتا با پیشرفت هیپرگلیسمی مرتبط بوده اند، در حالی که این پیشرفت با سندرم های متابولیک مختلفی که در بدن بیماران ایجاد می شوند، مرتبط است. بنابراین، یک چرخه معیوب از علل و اثرات هیپرگلیسمی به هم پیوسته، تصویر کلی دیابت نوع ۲ را در بیمار تشکیل می دهد. این بررسی، این علل و اثرات را در سطوح مولکولی و سلولی مورد بحث قرار می دهد. روش های درمانی فعلی از داروهای خوراکی استفاده می کنند که هیپرگلیسمی و عوارض مرتبط را کنترل می کنند، اما نمی توانند بیماری را به طور دائم درمان کنند. از این رو، درمان با سلول های بنیادی در سال های اخیر مورد توجه محققان قرار گرفته است که به نظر می رسد منبع امیدوارکننده ای برای درمان این بیماری بدنام باشد. این بررسی، درک بهتری از دیابت نوع ۲ و عوارض مرتبط با آن، پیشرفت های اخیر در درمان و بینش مولکولی و سلولی این بیماری را برای دانشجویان، پزشکان، متخصصان غدد درون ریز و متخصصان دیابت فراهم می کند.

کلیدواژه ها:

دیابت ، سلولی و مولکولی ، درمان