بررسی شاخصه های پایداری اجتماعی و فرهنگی مدارس دوران معاصر مورد مطالعه: (دوره صفوی) شهر اصفهان

مدارس صفویه مهم ترین بنای عمومی شهری پس از مسجد است که در پی پاسخگویی به نیازهای جامعه اسلامی پدید آمد. مدارس صفوی به عنوان مدرسه های کلاسیک ایران و اوج تکامل و زیبایی شناخته می شوند که از نظر تعداد، وسعت و توجه به اسایش طلاب، تحول عظیمی در آن رخ داد. در معماری مدارس صفویه برخی از اجزا به کالبد اضافه و قسمت هایی از بنا نیز دست خوش تغییر شد دسترسی به مدارس با ایجاد سلسله مراتب دقیقی آسان تر و ساختمان مدارس از ارتباط مناسبی با دیگر عناصر شهری برخوردار شد و در بسیاری از شهرها مدارسی با ظرفیت بالا ساخته شد. از طرفی می توان گفت مدارس صفویه سعی در نشان دادن شکوه و قدرت و عظمت خود داشتند بیشتر کاربرد آموزشی داشته و برای امور دیگر کاربرد نداشته اند. البته بعضا مدارس این دوره علاوه استفاده بر نماز به هنگام مناسبت های مذهبی مورد استفاده عموم مردم قرار می گرفت. دوره صفویه (۱۵۰۱-۱۷۳۶ میلادی) یکی از مهم ترین دوره های تاریخ ایران است که در آن تحولات عمیق فرهنگی، اجتماعی، دینی و سیاسی رخ داد. شاهان صفوی در این دوران به ویژه در پی استقرار و تقویت تشیع به عنوان مذهب رسمی کشور، تلاش های بسیاری در جهت توسعه فرهنگی و علمی انجام دادند. مدارس در دوران صفویه نه تنها مراکز آموزشی بودند بلکه به عنوان نهادهایی فرهنگی-اجتماعی نقشی کلیدی در پایداری و تداوم هویت مذهبی، فرهنگی و اجتماعی جامعه ایرانی ایفا کردند. این مقاله به بررسی نقش فرهنگی و اجتماعی مدارس صفوی در ساختار جامعه آن دوران پرداخته و چگونگی تاثیرگذاری آنها بر تحولات اجتماعی و فرهنگی ایران را تحلیل می کند.

کلیدواژه ها:

دوران صفوی ، مدارس ، پایداری اجتماعی ، پایداری فرهنگی