بررسی ارتباط بین حق رای بزرگترین سهامدار، تمرکز مالکیت و اهرم مالی

هزینه های نمایندگی از جمله عواملی هستند که بر ساختار سرمایه تاثیر می گذارند. در واقع می توان گفت هزینه های نمایندگی ناشی از تلاش سهامداران برای کنترل مدیران است که اغلب دارای هزینه سنگینی می باشد. نظریه نمایندگی نشان می دهد که ساختار سرمایه و ساختار مالکیت مطلوب می تواند هزینه نمایندگی را کاهش دهد همچنین بیان می کند که رابطه ای بین ساختار سرمایه و ساختار مالکیت وجود دارد. از این رو، هدف این تحقیق بررسی ارتباط بین حق رای بزرگترین سهامدار، تمرکز مالکیت و اهرم مالی است. در راستای هدف تحقیق، دو فرضیه تدوین شد. جهت آزمون این دو فرضیه با استفاده از روش حذف سامانمند، نمونه ای متشکل از ۱۰۵ شرکت از بین شرکت های پذیرفته شده در بورس اوراق بهادار تهران در طی شش ساله بین سال های ۱۳۹۶ لغایت ۱۴۰۲ انتخاب گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها و آزمون فرضیه ها از مدل های رگرسیون چند متغیره به روش داده های تابلویی با اثرات ثابت استفاده شد. نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که حق رای بزرگترین سهامدار ارتباط معناداری با اهرم مالی ندارد. همچنین نتایج نشان داد که تمرکز مالکیت (کنترل خانوادگی) به طور مثبت ارتباط بین حق رای بزرگترین سهامدار و اهرم مالی را تعدیل می کند.

کلیدواژه ها:

حق رای بزرگترین سهامدار ، ساختار مالکیت ، تمرکز مالکیت ، اهرم مالی