نقش خودشناسی و هویت اجتماعی بر مهارت های ارتباطی و تاب آوری(مورد مطالعه دانشجویان دختر دانشگاه یاسوج)

هدف: مهارتهای ارتباطی از مهم ترین توانایی های فردی است که تقویت تاب آوری در آن، موفقیت افراد را در تمام حوزه های زندگی تسهیل می کند و به عنوان یکی از مهارتهای نرم، از اصول بی بدیل برنامه های توسعه اخلاقی است. از آنجا که آموزه های دینی و اخلاقی با تاکید بر خودشناسی، هماره انسانها را به برخورد شایسته با سایرین فرامی خوانند؛ پژوهش حاضر با هدف دستیابی به نقش خودشناسی و هویت اجتماعی بر مهارتهای ارتباطی و تاب آوری انجام شد. روش: پژوهش حاضر، توصیفی- تحلیلی و توصیفی از نوع همبستگی است که به شیوه رگرسیون انجام شده است. جامعه آماری پژوهش، گزاره های دینی، کتب اخلاقی و تمامی دانشجویان دختر سال تحصیلی ۱۴۰۳-۱۴۰۲ دانشگاه یاسوج بود. یافته ها: یافته های به دست آمده نشان می دهد دو متغیر هویت اجتماعی وخودشناسی، به ترتیب  ۳۳ و۳۶ درصد از واریانس تاب آوری و مهارتهای ارتباطی را تبیین کرده اند؛ بعلاوه، ضرایب غیر استاندارد بتا و همچنین ضرایب استاندارد بتا برای متغیر پایگاه اجتماعی، ۵۵۱/۰ و برای متغیر خودشناسی، ۱۶۱/۰ است که نشان می دهد هویت اجتماعی و خودشناسی دانشجویان دختر، تاب آوری آنان را پیش بینی می کند. همچنین، ضرایب بتا برای متغیر هویت اجتماعی(۵۱۴/۰) و خودشناسی(۵۱۲/۰) نشان می دهد هویت اجتماعی و خودشناسی دانشجویان دختر، مهارتهای ارتباطی آنان را پیش بینی می کند. نتیجه گیری: متغیرهای پیش بین هویت اجتماعی و خودشناسی، واریانس متغیرهای تاب آوری و مهارتهای ارتباطی دانشجویان را پیش بینی کرد؛ بنابر این می توان نتیجه گرفت با افزایش مهارت خودشناسی و هویت اجتماعی، مهارتهای تاب آوری و ارتباطی دانشجویان بهبود می یابد.

کلیدواژه ها:

خودشناسی ، هویت اجتماعی ، مهارت های ارتباطی ، تاب آوری ، دانشجو