مطالعه و ارزیابی تاثیر ساختار مالکیت بر اجتناب مالیاتی

یکی از ابزار کنترل و اعمال حکمرانی شرکت ها، تعیین نوع ساختار مالکیت است که می توانند بر سیاست های مالی و مالیاتی شرکت تاثیر بسزایی داشته باشد. یکی از اهداف اصلی مدیران و سهامداران در شرکت حداکثر سازی ثروت سهامداران است که سهامداران با استفاده از سازوکارهای مختلف از جمله اجتناب مالیاتی به دنبال تحقق این موضوع و نظارت بر کار مدیران می باشند. در شرکت ها با تمرکز باالی مالکیت، سهامداران با حق رای بیشتر می توانند به صورت مستقیم و غیرمستقیم در سلب ثروت سهامداران جز اهتمام ورزند درحالی که تمرکز مالکیت از طریق انتشار سهام، مانع تضاد منافع بین سهامداران عمده و اقلیت خواهد شد. در نتیجه هدف این پژوهش بررسی تاثیر ساختار مالکیت بر اجتناب مالیاتی شرکت هاست. در راستای هدف پژوهش دو فرضیه تدوین شد. جهت آزمون این دو فرضیه با استفاده از روش حذف سامانمند، نمونه ای متشکل از ۱۰۰ شرکت از بین شرکتهای پذیرفته شده بورس اوراق بهادار تهران در طی سال های ۱۳۸۸ لغایت ۱۳۹۵ انتخاب گردید. برای تجزیه و تحلیل داده ها و آزمون فرضیه ها از مدل های رگرسیون چند متغیره به روش دادههای تابلویی و اثرات ثابت استفاده شد. نتایج حاصل از پژوهش نشان داد که حق رای بر اجتناب مالیاتی شرکت تاثیر ندارد. در نتیجه فرضیه اول پژوهش رد می شود. همچنین نتایج پژوهش نشان داد حق جریان نقدی بر اجتناب مالیاتی تاثیر منفی و معنی داری دارد؛ یعنی با افزایش مالکیت، اجتناب مالیات کاهش می یابد. در نتیجه فرضیه دوم پژوهش رد نمی شود.

کلیدواژه ها:

ساختار مالکیت ، اجتناب مالیاتی