بتنهای فوتوکاتالیستی و تاثیر عملکرد آنها بر توسعه پایدار شهری

در دهه های اخیر افزایش گازهای گلخانه ای و آلودگی های شهری به عنوان دو چالش عمده زیست محیطی، توجه ویژه ای را در حوزه مهندسی عمران و توسعه پایدار به خود جلب کرده است. با توجه به نقش چشم گیر صنعت ساخت وساز در انتشار آلاینده ها، توسعه مصالح ساختمانی نوآورانه و سازگار با محیط زیست به یکی از اولویت های اصلی پژوهشگران تبدیل شده است. در این راستا بتن فوتوکاتالیستی به عنوان یکی از فناوری های نوین مبتنی بر نانوفناوری قابلیت حذف آلاینده های هوا از جمله اکسیدهای نیتروژن (NO)، اکسیدهای گوگرد (SOx) و ترکیبات آلی فرار (VOCs) را داراست. عملکرد این نوع بتن مبتنی بر استفاده از نانوذرات دی اکسید تیتانیوم (TiO۲) و فرآیندهای فتوکاتالیز نوری است که منجر به تجزیه آلاینده ها و بهبود کیفیت هوای محیط شهری می شود. علاوه بر آن بتن فوتوکاتالیستی با افزایش دوام سطحی و کاهش نیاز به تعمیرات مکرر، می تواند منجر به کاهش مصرف منابع و انرژی در طول چرخه عمر سازه شود. این ویژگی ها، در کنار توان بالقوه این فناوری در کاهش مصرف سیمان به صورت غیر مستقیم آن را به گزینه ای موثر در راستای تحقق اهداف توسعه پایدار (SDG) با پوشش ابعاد زیست محیطی اجتماعی و اقتصادی تبدیل می کند. این مقاله با مرور منابع علمی معتبر، به بررسی جامع عملکرد، مزایا، محدودیت ها و افق های پژوهشی مرتبط با بتن فوتوکاتالیستی پرداخته و دیدگاهی روشن درباره نقش آن در ساخت شهرهایی سالمتر، هوشمندتر و پایدارتر ارائه می دهد.

کلیدواژه ها:

بتن فوتوکاتالیستی ، توسعه پایدار ، کاهش آلودگی هوا ، خود تمیز شوندگی ، مصالح پایدار