بررسی هوش مصنوعی در شناسایی اختلالات یادگیری

با پیشرفت فناوری های نوین، هوش مصنوعی (AI) به یکی از ابزارهای نویدبخش در حوزه آموزش و روان شناسی آموزشی تبدیل شده است. شناسایی زودهنگام و دقیق اختلالات یادگیری مانند نارساخوانی، نارسانویسی، اختلالات پردازش شنیداری و اختلال توجه، همواره یکی از چالش های مهم نظام های آموزشی و متخصصان حوزه روان شناسی بوده است. استفاده از هوش مصنوعی در این زمینه می تواند فرآیند تشخیص را تسریع کرده، دقت آن را افزایش دهد و امکان مداخلات هدفمندتر و شخصی سازی شده را فراهم سازد. الگوریتم های یادگیری ماشین، شبکه های عصبی و مدل های پردازش زبان طبیعی از جمله فناوری هایی هستند که در تحلیل الگوهای رفتاری، گفتاری، نوشتاری و عملکرد تحصیلی دانش آموزان به کار گرفته می شوند تا نشانه های اختلالات یادگیری را به صورت غیرتهاجمی و در مقیاس وسیع تشخیص دهند. همچنین، هوش مصنوعی می تواند از طریق پلتفرم های آموزش تطبیقی، برنامه های تمرینی مناسب با نیازهای شناختی فرد ارائه دهد و فرایند یادگیری را برای دانش آموزان دارای اختلالات، تسهیل کند. این پژوهش به بررسی کاربردهای اصلی هوش مصنوعی در شناسایی اختلالات یادگیری، مزایا و محدودیت های آن، و نیز چشم اندازهای آینده این فناوری در عرصه آموزش می پردازد. یافته ها نشان می دهند که بهره گیری صحیح از هوش مصنوعی، علاوه بر ارتقاء کیفیت آموزش، می تواند فرصت های برابر یادگیری را برای کودکان با نیازهای ویژه فراهم کند.