بررسی رابطه سوگ طوالنی مدت و شدت علائم بالینی در بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر

علائم سوگ طوالنی مدت اغلب با علائم افسردگی، استرس پس از سانحه و اضطراب همراه است؛ با این حال، اطلاعات کمی در مورد چگونگی ارتباط زمانی علائم سوگ طوالنی مدت با علائم اختلالات مرتبط با استرس و عاطفی مجاور وجود دارد. روشن کردن چنین ارتباطاتی می تواند به روشن شدن اینکه کدام علائم باید در طول درمان بزرگسالان داغدار در اولویت قرار بگیرند، کمک کند. از طرف دیگر استرس روانی عامل مهمی در ایجاد سندرم روده تحریک پذیر است. شواهد بالینی و تجربی روزافزونی نشان می دهند که سندرم روده تحریک پذیر ترکیبی از روده تحریک پذیر و مغز تحریک پذیر است. از آنجایی که سندرم روده تحریک پذیر یک اختلال حساس به استرس است، درمان آن باید بر مدیریت استرس و پاسخ های ناشی از استرس متمرکز باشد. این یک مطالعه طولی مبتنی بر بیمارستان است. ۲۷ بیمار که معیارهای Rome IV را برای سندرم روده تحریک پذیر داشتند، در این مطالعه ثبت نام شدند. استرس ادراک شده با استفاده از پرسشنامه ابعاد استرس دانشجویی (SSDQ) ارزیابی شد، در حالی که شدت سندرم روده تحریک پذیر با استفاده از سیستم امتیازدهی شدت IBS (IBS-SSS) ارزیابی شد. ماژول مداخله استرس شامل مداخلات روانشناختی هدفمند با دامنه خاص است که به صورت هفتگی بر اساس نقشه برداری دامنه استرس به بیماران ارائه می شود. اثربخشی این مداخلات بر کاهش استرس و همچنین شدت سندرم روده تحریک پذیر در ابتدا و هفته های ۲، ۴ و ۶ پیگیری ارزیابی شد. از بین بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر مورد مطالعه، اکثر آنها در حوزه های مختلف زندگی خود دچار اختلال استرس پس از سانحه و سوگ بودند، در حالی که حوزه های خانوادگی و بین فردی در ۸۷٪ تحت تاثیر قرار گرفتند. همچنین، بار استرس کل به صورت میانگین بار استرس تجمعی در ابتدا ۱.۱۵۴ بود که طی ۶ هفته به طور قابل توجهی به ۴.۴۷۲ کاهش یافت. این مداخله باعث کاهش میانگین نمره شدت سندرم روده تحریک پذیر از ۵.۷۲ به ۶.۰۲ در ۶ هفته شد. این کاهش در نمره شدت سندرم روده تحریک پذیر در طول زمان معنی دار بود. نتایج نشان داد که بیماران مبتلا به سندرم روده تحریک پذیر استرس قابل توجهی را در حوزه های مختلف زندگی و علائم سوگ طوالنی مدت نشان می دهند که نیاز به ارزیابی و مدیریت مناسب دارد. نویسندگان پیشنهاد می دهند که مداخلات فردی خاص با هدف کاهش استرس در تمام حوزه های زندگی روانی-اجتماعی موثر هستند و باید بخش جدایی ناپذیری از مدیریت سندرم روده تحریک پذیر باشند. تحقیقات آینده باید با استفاده از معیارهای معتبر برای ثبت علائم سوگ طوالنی مدت، چارچوب های زمانی مناسب و ناهمگونی روش شناختی را کاهش دهند تا ارتباط بین نوسانات زمانی درون فردی سوگ طوالنی مدت، علائم افسردگی، استرس پس از سانحه و اضطراب را روشن کنند.

کلیدواژه ها:

بار استرس تجمعی ، سندرم روده تحریک پذیر ، استرس روانی ، سوگ طوالنی مدت