آموزش گروهی تحلیل ارتباط متقابل و اثر آن بر بهبود کیفیت سلامت جسمانی و روانی پرستاران زن (یک مطالعه تجربی)

میزان رضایت از زندگی بر فعالیت و عملکرد حرفهای فرد دارای تاثیر بسیار ژرفی است. این اثر در شاغلین حرف پزشکی و رشتههای وابسته آن مضاعف می باشد زیرا فردی که خود دارای مشکلات جسمی و روحی و روانی باشد بدون تردید مراقب مناسبی برای مددجو نخواهد بود. از جمله این اشخاص پرستاران می باشند. این گروه با توجه به شرایط ویژه شغلی خود ممکن است با مشکلات جسمی، روحی و اجتماعی متعددی مواجه باشند که مجموعه این مشکلات جسمی، روانی و اجتماعی می تواند منجر به کاهش کیفیت زندگی این گروه شود. پژوهش حاضر به منظور تعیین میزان اثربخشی آموزش گروهی تحلیل ارتباط متقابل بر بهبود کیفیت سلامت جسمانی و روانی پرستاران زن بیمارستان سلمان فارسی استان بوشهر شد. در این پژوهش شبه تجربی با استفاده از پرسشنامه کیفیت زندگی (WHOQOL-BREFE) از بین ۱۰۴ پرستار زن شاغل در بیمارستان سلمان فارسی ۳۰ نفر که نمرهی کیفیت زندگی پایین و متوسط کسب کردند، انتخاب شدند. آنها به دو گروه ۱۵ نفره به طور تصادفی به نام گروه آزمایش و گروه گواه تقسیم شدند. به گروه آزمایش به کمک رویکرد تحلیل رفتار متقابل در ۱۰ جلسه دو ساعته آموزش داده شد و به گروه گواه هیچ آموزشی داده نشد. نتایج با استفاده از آمار توصیفی و آمار استنباطی آزمون آماری تحلیل کوواریانس ارائه شد. نتایج اثرات بین آزمودنیها بیانگر آن است که تفاوت گروه کنترل و آزمایش در تمامی ابعاد کیفیت زندگی معنادار است. ۲۰ درصد از تفاوتهای مشاهده شده در سلامت جسمی، ۳۳ درصد تفاوتهای مشاهده شده در سلامت روان، پرستاران زن مربوط به تاثیر آموزش تحلیل ارتباط متقابل بوده است.

کلیدواژه ها:

آموزش گروهی تحلیل ارتباط متقابل ، کیفیت سلامت جسمانی ، کیفیت سلامت روانی