تاثیر یادگیری مبتنی بر بازی و انگیزه و عملکرد تحصیلی دانش آموزان

یادگیری در دوره ابتدایی یکی از حساس ترین و مهم ترین مراحل رشد تحصیلی دانش آموزان است. در این مرحله، ایجاد انگیزه درونی و فراهم کردن محیطی شاد و تعاملی می تواند تاثیر چشم گیری بر عملکرد تحصیلی و نگرش دانش آموزان نسبت به یادگیری داشته باشد. یکی از رویکردهای موثر در این زمینه، یادگیری مبتنی بر بازی است؛ روشی که با بهره گیری از ویژگی های ذاتی بازی مانند سرگرمی، چالش، مشارکت و تعامل، فرآیند آموزش را از حالت خشک و یکنواخت خارج کرده و آن را به تجربه ای لذت بخش و اثربخش تبدیل می کند. پژوهش حاضر با هدف بررسی تاثیر یادگیری مبتنی بر بازی بر افزایش انگیزه تحصیلی و بهبود عملکرد دانش آموزان ابتدایی طراحی و اجرا شد. در این مطالعه که به روش توصیفی–تحلیلی و با رویکرد ترکیبی (کمی و کیفی) انجام گرفت، جامعه آماری شامل دانش آموزان دوره ابتدایی (پایه های دوم تا پنجم) و معلمان مربوطه بود. ابزارهای گردآوری داده ها شامل پرسش نامه های استاندارد انگیزه تحصیلی، فرم ارزیابی عملکرد درسی، و مشاهده های کلاسی بود. تحلیل داده ها با استفاده از آزمون های آماری (t مستقل و تحلیل واریانس) و تحلیل محتوای کیفی انجام شد. یافته ها نشان داد که یادگیری مبتنی بر بازی موجب افزایش مشارکت در کلاس، درک عمیق تر مفاهیم، بهبود نمرات درسی و رشد مهارت های اجتماعی دانش آموزان شده است. همچنین، دانش آموزانی که در معرض این روش قرار گرفتند، اعتماد به نفس بیشتری داشتند و نگرش مثبت تری نسبت به مدرسه و فرآیند یادگیری از خود نشان دادند. نتایج پژوهش با دیدگاه های روان شناسانی چون پیاژه و ویگوتسکی و نیز پیشینه پژوهش های داخلی و خارجی همسو بود. در پایان، پیشنهادهایی برای معلمان، مدیران مدارس و سیاست گذاران آموزشی ارائه شده که به کارگیری عملی یادگیری مبتنی بر بازی را در محیط کلاس درس تسهیل می کند. این پژوهش گامی در جهت پیوند علم و عمل در آموزش ابتدایی است و می تواند پایه ای برای پژوهش های آینده در حوزه آموزش خلاق و کودک محور باشد.

کلیدواژه ها:

یادگیری مبتنی بر بازی ، انگیزه تحصیلی ، عملکرد درسی ، آموزش ابتدایی ، روش های نوین تدریس ، روان شناسی رشد ، بازی آموزشی