تاثیر سبک های فرزند پروری بر پیشرفت تحصیلی و رفتار های اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی

هدف از پژوهش حاضر، بررسی تاثیر سبک های فرزندپروری والدین بر پیشرفت تحصیلی و رفتارهای اجتماعی دانش آموزان دوره ابتدایی است. سبک فرزندپروری به عنوان یکی از مهم ترین عوامل شکل دهنده شخصیت و الگوهای رفتاری کودکان، نقش بنیادینی در رشد شناختی، عاطفی و اجتماعی آنان ایفا می کند. در این مطالعه، سبک های فرزندپروری مقتدرانه، مستبدانه و سهل گیرانه مورد توجه قرار گرفته و رابطه آن ها با دو متغیر مهم یعنی پیشرفت تحصیلی و رفتارهای اجتماعی دانش آموزان بررسی شده است. این پژوهش از نوع کمی و توصیفی-همبستگی است و جامعه آماری آن را دانش آموزان مقطع ابتدایی و والدین آن ها در یک منطقه شهری تشکیل می دهند. نمونه ای به حجم ۳۰۰ نفر از طریق نمونه گیری خوشه ای انتخاب شد. ابزارهای گردآوری داده شامل پرسش نامه سبک های فرزندپروری بامریند، مقیاس پیشرفت تحصیلی محقق ساخته و مقیاس سنجش رفتارهای اجتماعی آشر و داج بوده است. داده ها با استفاده از نرم افزار SPSS و آزمون های آماری چون ضریب همبستگی پیرسون، تحلیل واریانس و رگرسیون چندگانه تحلیل شدند. نتایج نشان داد که سبک فرزندپروری مقتدرانه به طور معناداری با پیشرفت تحصیلی بالا و رفتارهای اجتماعی مثبت در دانش آموزان ارتباط دارد. در مقابل، سبک های مستبدانه و سهل گیرانه با عملکرد تحصیلی پایین تر و بروز رفتارهای ناسازگارانه همراه بودند. همچنین مشخص شد که تاثیر سبک فرزندپروری بر رفتارهای اجتماعی نسبت به پیشرفت تحصیلی قوی تر است. پژوهش حاضر تاکید می کند که آموزش سبک های فرزندپروری علمی و مبتنی بر محبت و منطق به والدین می تواند زمینه ساز ارتقاء عملکرد تحصیلی و سلامت روانی کودکان باشد. بر این اساس، پیشنهاد می شود مدارس و نهادهای تربیتی، والدین را به مشارکت موثر در فرایند تربیت فرزندان از طریق برنامه های آموزشی، کارگاه ها و جلسات مشاوره ترغیب کنند. همچنین، معلمان و مشاوران مدارس می توانند با شناسایی نشانه های سبک های ناسالم فرزندپروری و مداخله زودهنگام، در کاهش آسیب های تربیتی نقش موثری ایفا کنند.

کلیدواژه ها:

سبک های فرزندپروری ، پیشرفت تحصیلی ، رفتارهای اجتماعی ، دانش آموزان ابتدایی ، فرزندپروری مقتدرانه ، آموزش والدین ، سلامت روان کودک