بررسی ادبیات کودک و نوجوان در برنامه درسی مدارس

ادبیات کودک و نوجوان به متون و آثار ادبی ای گفته می شود که به طور خاص برای مخاطبان کودک و نوجوان تولید شده اند. این آثار شامل داستان، شعر، نمایشنامه، افسانه و کتاب های غیرداستانی هستند که با در نظر گرفتن نیازها، علایق و توانایی های شناختی این گروه سنی نوشته می شوند. به عبارت دیگر، ادبیات کودک و نوجوان بخشی از ادبیات است که به طور اختصاصی برای مخاطبان کودک و نوجوان تولید می شود و با توجه به ویژگی های رشدی و شناختی آن ها، متونی را ارائه می دهد که مناسب و جذاب برای این گروه سنی هستند. ادبیات کودکان و نوجوانان به معنی واقعی آن، یعنی نوشته هایی که در آن حس و حال کودکانه حاکم باشد، به زبان و نثری مناسب سطح سواد کودکان نوشته شده و معمولا همراه با تصاویر است؛ به عنوان یک شکل ادبی مستقل تقریبا از نیمه ی دوم سده ی هجدهم میلادی در جهان پدید آمده است. در ظهور دیر هنگام این نوع ادبیات، عوامل اقتصادی و اجتماعی موثر بودند. پیش از عصر جدید(رنسانس) به کودکان بیش تر هم چون بزرگ سالانی کوچک نگریسته می شد و ادبیاتی ویژه ی نیاز های خاص و سطح درک و فهم آنان ضروری شمرده نمی شد. در کشورهای اروپایی، یکی از کتاب های چاپی ویژه ی کودکان "جهان مرئی در تصاویر" (۱۶۵۸م) از "کومنیوس" (۱۵۹۲-۱۶۷۰م) است. کتابی که آموزشی و درسی بود، ولی نخستین کتاب مصور کودکان به شمار می-آید. بعدها «شارل پرو» در فرانسه و «برادران گریم» در آلمان، قصه های کهن و معروف سرزمینشان را گردآوری و بازنویسی کردند که این کتاب ها بسیار مورد توجه قرار گرفت و در کشورهای مختلف از جمله ایران ترجمه شد. در سده ی نوزدهم میلادی تصاویر نقش برجسته ای در کتاب های کودکان یافتند و هم چون امروز برای جلب توجه کودکان به داستان ها کمک به آن ها برای تجسم شخصیت ها و کنش های داستانی به کار رفتند. این نوع ادبیات تا سده ی بیستم به عنوان یک نوع ادبی عمده تکامل یافت و شکل پذیرفت و در این سده به اوج تکامل خود رسید.