بررسی ابعاد و مولفه های رهبری اشتراکی در سازمان

هدف از پژوهش حاضر بررسی ابعاد و مولفه های رهبری اشتراکی در سازمان می باشد. در نظریه رهبری متناسب با نیروی کار دانشی که خواهان مراتبی از استقلال بوده، در محیط هایی با پیچیدگی بالا و در هم تنیدگی نقش ها مشغول به کار می باشند، رهبری اشتراکی به عنوان عامل افزایش عملکرد فردی، اثربخشی تیم ها و افزایش بهره وری در سازمان ها پیشنهاد شده است. رهبری اشتراکی نوعی از مدیریت مدرن است که با تغییر ساختارهای سنتی، رشد کسب و کار و ساختارشکنی مثبت در سطوح مدیریتی را تضمین می کند. رهبری قهرمانانه، نوعی از رهبری است که با انقلاب های صنعتی گره خورده است. این سبک از مدیریت سنتی، یک فرد را در بالای هرم سازمان قرار می دهد و دیگران با خطوطی مشخص از او جدا می شوند. رهبری به معنای به کارگیری قدرت نیست. رهبری عالی یعنی احساس قدرت را در افراد زیردست افزایش دهیم. مهم ترین وظیفه ی یک رهبر، تربیت رهبران دیگر است. رهبری اشتراکی در سازمان های دانش محور بهترین نتیجه را دارد. در این سازمان ها، حل چالش ها و بهبود روندها و محصولات به دست یک شخص ثابت انجام نمی شود و همه ی افراد در تصمیم گیری ها دخیل هستند. در این سبک مدرن، افراد مختلف وظایف متنوع مدیریتی را عهده دار می شوند که در نهایت، تمامی آن ها به نتیجه ای واحد می رسند. به بیان دیگر، مدیریت به کمک افرادی با توانایی های گوناگون انجام می شود که هر کدام، بخشی از هدف نهایی را اجرا می کنند. در نهایت می توان گفت این سبک از رهبری، به جای یک قهرمان به گروهی از مدیران قهرمان نیاز دارد. نکته ی مهم در به کارگیری رهبری اشتراکی این است که مدیران دخیل، همگی در یک سطح سازمانی نیستند. در تعریف جدید، ساختارهای عمودی شرکت ها تقریبا حذف می شوند و مدیران با هر سطحی در تصمیم گیری ها دخیل می شوند.

کلیدواژه ها:

رهبری ، سبک رهبری ، رهبری مشارکتی