تدوین الزامات و الگوهای شهرسازی در بررسی اثرات توسعه شهری در مناطق پهنه های طبیعی (نمونه موردی: کلانشهر تبریز)

پهنه های طبیعی و داده های جغرافیایی به عنوان بستر فعالیت های انسان در شکل گیری و توسعه کالبدی شهرها تاثیر زیادی دارد. به طوریکه هر یک از واحدهای ناهمواری قابلیت ها و محدودیت های خاصی را در خصوص استقرار کاربری های شهری دارد. محدوده مورد مطالعه از این پژوهش شهر تبریز در استان آذربایجان شرقی است. پژوهش حاضر از نوع تحلیلی-توصیفی است. روش کار در این پژوهش براساس مدل تاپسیس و استخراج نقشه از نرم افزار ARC GIS صورت گرفته است. داده های مورد استفاده در این پژوهش، شامل نقشه های کاربری اراضی موجود و توپوگرافی است. در این تحقیق با استفاده از اطلاعات از نقشه های موجود ابتدا سطح کاربری های موجود در سه دوره سرشماری ۱۳۹۵، ۱۳۹۰، ۱۳۸۵ محاسبه و سپس براساس سرانه های استاندارد زیست محیطی سطح مختلف مرتبط با فضای سبز شهری محاسبه و بر مبنای ان فضاهای مورد نیاز کاربری فضای سبز بر اساس مدل تاپسیس محاسبه گردید. نتایج حاصل از پژوهش نشان می دهد که در شهر تبریز دو مکان برای استقرار کاربری فضای سبز مناسب است. بنابراین، برنامه ریزی در جهت ایجاد یک فضای سبز پایدار در این منطقه با هدف رسیدن به محیط زیست شهری پایدار امری ضروری است و این برنامه ریزی باید به سمت و سویی سوق داده شود که پایداری و کاهش هزینه را بدنبال داشته باشد.

کلیدواژه ها:

توسعه شهری ، پهنه های طبیعی ، توسعه پایدار ، تبریز