تاثیر آموزش خطی و غیرخطی بر یادگیری مهارت دریبل فوتبال و لذت از فعالیت بدنی در کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی

اهداف: هدف از این پژوهش بررسی تاثیر آموزش خطی و غیرخطی بر یادگیری مهارت دریبل فوتبال و لذت از فعالیت بدنی درکودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی بود. روش شناسی: این تحقیق از نظر هدف کاربردی، و شیوه اجرا نیمه تجربی با طرح پیش آزمون- پس آزمون بود. شرکت کنندگان در تحقیق ۳۰ کودک ۹ تا ۱۱ سال دارای اختلال هماهنگی رشدی بودند که بر اساس نمره پیش آزمون دریبل فوتبال در دو گروه خطی و غیرخطی، (هر گروه ۱۵ نفر) گمارش شدند. پیش آزمون شامل تکمیل پرسشنامه لذت از فعالیت بدنی و انجام آزمون دریبل فوتبال بود. مرحله اکتساب شامل ۴ هفته و سه جلسه ۶۰ دقیقه ای در هفته و مجموع ۱۲ جلسه تمرینی مربوط به هر کدام از گروه ها بود. در انتهای آخرین جلسه تمرین نیز پرسشنامه لذت از فعالیت بدنی تکمیل و پس آزمون دریبل فوتبال گرفته شد. پس از ۷۲ ساعت بی تمرینی آزمون یادداری دریبل فوتبال و پس از ۱۵ دقیقه استراحت، آزمون انتقال دریبل فوتبال گرفته شد. یافته ها: نتایج تحقیق نشان داد که آموزش غیرخطی در مقایسه با آموزش خطی باعث افزایش معناداری در لذت کودکان از فعالیت بدنی و عملکرد آزمون انتقال مهارت دریبل فوتبال شده است. نمرات دریبل فوتبال شرکت کنندگان هر دو گروه پیشرفت معناداری داشته اما تفاوت معناداری بین دو گروه در پس آزمون و آزمون یادداری مشاهده نشد. نتیجه گیری: بطور کلی آموزش غیرخطی در مقایسه با آموزش خطی می تواند در کودکان دارای اختلال هماهنگی رشدی باعث لذت بیشتر از فعالیت بدنی و انتقال بهتر مهارت دریبل فوتبال شود و استفاده از رویکرد آموزشی غیرخطی به معلمان و مربیان و درمانگران توصیه می شود.

کلیدواژه ها:

آموزش خطی ، آموزش غیر خطی ، اختلال هماهنگی رشدی ، دریبل فوتبال ، لذت از فعالیت بدنی