بررسی بیوانفورماتیکی اثر ترکیبات لوپرامید، داریفناسین، تولترودین،آریپی پرازول در مهار آنزیم استیل کولین استراز به منظور درمان بیماری آلزایمر

مقدمه: آلزایمر یک بیماری مزمن تخریب کننده سلول های عصبی است. با پیشرفت بیماری آلزایمر علایمی مانند مشکلات تکلم، آگاه نبودن به زمان و مکان، نداشتن انگیزه، نوسان احساسات، نداشتن توان مراقبت از خود و مشکلات رفتاری بروز می کند. این مطالعه قصد دارد با هدف بررسی بیوانفورماتیکی اثر ترکیبات لوپرامید، داریفناسین، تولترودین، آریپی پرازول در مهار آنزیم استیل کولین استراز در جهت معرفی ترکیبات موثر در درمان بیماری آلزایمر گامی بردارد. روش ها: در این مطالعه برای بررسی نحوه اتصال ترکیبات به جایگاه فعال آنزیم، ترسیم ساختار شیمیایی ترکیبات، بهینه سازی انرژی، مطالعه داکینگ و تجزیه و تحلیل های نهایی به ترتیب از سرور آنلاینhttp://hdock.phys.hust.edu.cn  و نرم افزارهای Discovery۲۰۲۴، Chimera۱.۱۷.۱،Hyperchem-۸.۰.۱۰ و سرورhttp://Pdb sum  generate استفاده شد. یافته ها: ترکیبات مورد مطالعه قادر به اشغال جایگاه فعال آنزیم هستند و سطح انرژی اتصال در لوپرامید -۲۲۰.۷۸ و در داریفناسین -۲۳۰.۳۹ و در تولترودین -۲۲۴.۷۱ ودر آریپی پرازول -۲۱۵.۹۰ است. نتیجه گیری: نتایج حاصل از داکینگ نشان می دهد که ترکیبات لوپرامید، داریفناسین، تولترودین، آریپی پرازول می وانند به جایگاه فعال آنزیم استیل کولین استراز متصل و موجب مهار این آنزیم شوند. با توجه به اثربخشی ترکیبات در مطالعه ی بیوانفورماتیکی، برای بررسی های تکمیلی می توان اثر این ترکیبات را در شرایط  in vitroو in vivo مورد آنالیز قرار داد.

کلیدواژه ها:

استیل کولین استراز ، شبیه سازی داکینگ مولکولی ، آلزایمر ، مهارکننده آنزیمی