اثربخشی فرزندپروری مبتنی بر شفقت بر احساس شرم و رشد پس از سانحه در مادران با کودک مبتلا به معلولیت جسمی- ذهنی

مقدمه: مراقبت از یک کودک معلول دارای پیچیدگی­های بسیاری است و می­تواند با پیامدهای منفی روانی و اجتماعی برای والدین همراه باشد. پژوهش حاضر با هدف بررسی اثربخشی فرزندپروری مبتنی بر شفقت بر احساس شرم و رشد پس از سانحه در مادران با کودک مبتلا به معلولیت جسمی- ذهنی انجام شد. روش کار: تحقیق حاضر یک طرح نیمه تجربی از نوع پیش­آزمون-پس­آزمون-پیگیری با گروه گواه بود. جامعه آماری شامل دانش آموزان مرکز آموزشی کودکان با نیازهای ویژه امام جواد شهر ساری در سال ۱۴۰۲-۱۴۰۱ بود که از بین آنها، ۳۰ کودک انتخاب شدند و مادران آنها به طور تصادفی در گروه مداخله فرزند پروری مبتنی بر شفقت و یا گروه کنترل قرار گرفتند. برای گروه آزمایش ۸ جلسه هفتگی و ۶۰ دقیقه­ای مداخله فرزند پروری مبتنی بر شفقت اجرا شد و برای گروه کنترل مداخله­ای انجام نشد. در ابتدا و بعد از اتمام جلسات مداخله و همچنین یک ماه بعد از آن، تمام شرکت کنندگان مقیاس احساس گناه و شرم و پرسشنامه رشد پس از سانحه را تکمیل کردند. داده­ها با استفاده از آزمون تحلیل واریانس مکرر تحلیل شدند. یافته ­ها: نتایج نشان داد که مداخله فرزند پروری مبتنی بر شفقت در کاهش احساس شرم و افزایش رشد پس از سانحه در مادران با کودک مبتلا به معلولیت جسمی- ذهنی اثربخشی معنی­دار دارد (۰۰۱/۰p<). نتیجه گیری: طبق نتایج حاصل از این مطالعه، احساس شرم و رشد پس از سانحه در مادران با کودک مبتلا به معلولیت جسمی- ذهنی از طریق مداخله فرزند پروری مبتنی بر شفقت قابل اصلاح است.

کلیدواژه ها:

Compassion-based parenting ، Feeling of shame ، Post-traumatic growth ، Physical-mental disability ، فرزند پروری مبتنی بر شفقت ، احساس شرم ، رشد پس از سانحه ، معلولیت جسمی- ذهنی