مقایسه اثربخشی درمان بهشیاری، بازتوان بخشی شناختی و دارودرمانی بر افزایش کیفیت زندگی بیماران مبتلابه پارکینسون

مقدمه: این پژوهش با هدف تعیین تفاوت اثربخشی درمان بهشیاری، بازتوان بخشی شناختی و دارودرمانی بر افزایش کیفیت زندگی بیماران مبتلابه پارکینسون انجام شد. روش کار: این پژوهش ازنظر هدف کاربردی، و ازنظر روش مطالعه ای نیمه آزمایشی از نوع طرح یک عاملی با دو سطح و سه گروه بود که به روش تحقیق آمیخته (میکس متد) بررسی شد. جامعه آماری پژوهش، بیماران مبتلابه پارکینسون در شهر شیراز بودند و حجم نمونه موردمطالعه براساس جدول تعیین حجم نمونه در مطالعات آزمایشی کوهن، برای هر گروه، ۱۸ آزمودنی و درمجموع تعداد ۵۴ آزمودنی به شیوه هدفمند برای سه گروه در نظر گرفته شد. ابزارهایی که متخصص بالینی طرح پژوهشی به منظور ارزیابی و تشخیص اختلالات و برای انتخاب نمونه ها استفاده کرد، عبارت بودند از: مقیاس یک پارچه رتبه بندی بیماری پارکینسون، MMSE (برای تشخیص دمانس) و مقیاس کیفیت زندگی ۳۹سوالی بیماری پارکینسون. برای تحلیل داده ها از آزمون های آماری استفاده شد. داده ها در نرم افزار آماری اس پی اس اس نسخه ۲۶ وارد شدند. یافته ها: یافته های پژوهش تاییدکننده اثربخشی درمان بهشیاری، بازتوان بخشی شناختی و دارودرمانی بر کیفیت زندگی بیماران مبتلابه پارکینسون بود (۰۵/۰P<). نتیجه گیری: با عنایت به یافته های پژوهش، به منظور افزایش سطح کیفیت زندگی بیماران مبتلابه پارکینسون باید به مداخلات درمان بهشیاری و بازتوان بخشی شناختی توجه بیشتری شود.

کلیدواژه ها:

Cognitive Therapy Based on Cognitive Rehabilitation ، Mindfulness ، Parkinson's Disease ، Quality of Life ، شناخت درمانی مبتنی بر ذهن آگاهی ، بازتوان بخشی شناختی ، پارکینسون ، کیفیت زندگی