احکم تکلیفی استنکاف از تزریق واکسن کرونا در وضعیت شیوع بیماری ومسئولیت مدنی ناشی از آن

بیماری کرونا، به علت سرعت بالای انتشار، شدت بیماری و مرگ ومیر زیاد، دنیا را علاوه بر چالش های درمانی، در عرصه های متفاوت اجتماعی، سیاسی، اقتصادی، فقهی و ... با مشکل روبه رو کرد. به همین دلیل بهترین راهکار از حیث ریشه کن شدن و پیش گیری این بیماری، واکسیناسیون بود. روش واکسیناسیون با واکنش های منفی از سوی برخی از پزشکان و افراد عادی مواجه شد. این پژوهش با طرح این پرسش اساسی که «حکم تکلیفی استنکاف از تزریق واکسن کرونا در وضعیت شیوع بیماری و مسئولیت مدنی ناشی از آن چگونه است»، تلاش نموده است تا با استفاده از روش کیفی، ضمن تبیین قواعد فقهی مخالفان تزریق واکسن کرونا از جمله قاعده حرمت اضرار به نفس، قاعده وجوب دفع ضرر محتمل و قاعده احترام و نیز تبیین قواعد فقهی موافقان آن، از جمله قاعده رجوع جاهل به عالم، قاعده لا ضرر و قاعده وجوب دفع ضرر محتمل، حکم تکلیفی حرمت استنکاف از تزریق واکسن کرونا را استنباط نماید و سپس با بررسی حقیقت (چیستی)، مبانی و حیطه (قلمرو) مسوولیت مدنی و نظریات چندگانه تقصیر، خطر، تضمین حق، اتلاف و تسبیب، دو نظریه اساسی تر تقصیر و اتلاف، مسوولیت مدنی ناشی از استنکاف کرونا را تبیین نماید. براساس یافته های تحقیق، نظریه تقصیر در بررسی مسوولیت مدنی ناشی از استنکاف کرونا با مشکلاتی روبرو بوده و نظریه اتلاف (که از تناسب بیش تری با مبانی فقه امامیه برخوردار است) ظرفیت بالاتری در اثبات فرضیه پژوهش مبنی بر «وجود ارتباط معنادار میان استنکاف از واکسیناسیون کرونا و مرگ ومیر ناشی از آن» دارد.

کلیدواژه ها:

کرونا ویروس ، حکم تکلیفی ، مسئولیت مدنی.