بررسی احساس تنهایی در سالمندان استان تهران و عوامل مرتبط با آن

احساس تنهایی یکی از شایعترین مسائل سالمندان به شمار میرود که کیفیت زندگی ایشان را تحت الشعاع قرار میدهد. شیوع آن به دلیل تفاوت های فردی، اجتماعی و محیطی، متفاوت است. پژوهش حاضر با هدف بررسی احساس تنهایی در سالمندان استان تهران و عوامل مرتبط با آن اجرا شده است. پژوهش حاضر از نوع پژوهشهای کمی بود که به صورت توصیفی-تحلیلی اجرا شد. جامعه آماری پژوهش شهروندان ۶۰ سال و باالتر استان تهران بودند که ۲۰۰ نفر از ایشان به روش دردسترس از طریق نمونه گیری برخط در شبکه های اجتماعی انجام شد. ابزاری جمع آوری داده های پژوهش، پرسشنامه احساس تنهایی دجانگ و گیرول (۲۰۰۶) بود. داده های حاصل از پرسشنامه با استفاده از آزمونهای تی تکگروهی، تی دو گروه مستقل و آنالیز واریانس یک طرفه تجزیه و تحلیل شد و محاسبات با استفاده از نرم افزار SPSS نسخه ۲۷ انجام شد. میانگین احساس تنهایی در نمونه مورد بررسی شدید بود (P > ۰.۰۵ و µ = ۴۲.۳)، همچنین میانگین احساس تنهایی عاطفی (µ = ۵۸.۳) در نمونه مورد بررسی به طور معناداری بیشتر از احساس تنهایی اجتماعی بود (µ = ۲۶.۳). میزان احساس تنهایی در بین افراد با «وضعیت تاهل»، «سطح تحصیلات»، «وضعیت اشتغال»، «محل زندگی»، «همراهان زندگی»، «وضعیت پوشش بیمه» و «ابتلا به بیماری مزمن» متفاوت، اختلاف معناداری داشت (P > ۰.۰۵) اما میزان احساس تنهایی بین افراد با «جنسیت»، «سن»، «وضعیت مالی» و «دین (مذهب» متفاوت، اختلاف معناداری نداشت (P < ۰.۰۵). احساس تنهایی پدیده شایعی در بین سالمندان استان تهران است که این مسئله ضرورت پرداختن به این مسئله و تدوین راهکارهایی برای رفع آن را، بیش از پیش آشکار می کند.

کلیدواژه ها:

احساس تنهایی ، کیفیت زندگی ، سالمند ، استان تهران