نقش آموزش مهارت های خودارزیابی در افزایش استقلال یادگیری

هدف از پژوهش حاضر بررسی نقش آموزش مهارت های خودارزیابی در افزایش استقلال یادگیری در دانش آموزان است. در عصر حاضر، توانایی یادگیری مستقل به عنوان یکی از مهم ترین مهارت های قرن بیست و یکم شناخته می شود که می تواند زمینه ساز موفقیت تحصیلی و رشد فردی دانش آموزان گردد. خودارزیابی، به عنوان یکی از مولفه های یادگیری خودتنظیمی، به فراگیران این امکان را می دهد تا بر فرآیند یادگیری خود نظارت داشته، نقاط ضعف و قوت خود را شناسایی کرده و برای بهبود عملکردشان برنامه ریزی کنند. پژوهش های متعدد نشان داده اند که آموزش مهارت های خودارزیابی می تواند منجر به ارتقاء انگیزه درونی، خودباوری، و احساس مسئولیت نسبت به یادگیری گردد. در این راستا، دانش آموزانی که به درستی در مهارت های خودارزیابی آموزش می بینند، تمایل بیشتری به تعیین اهداف یادگیری، پایش پیشرفت، بازبینی راهبردها و استفاده از بازخوردهای سازنده نشان می دهند. این مهارت ها، به ویژه در محیط های یادگیری مبتنی بر فناوری و آموزش از راه دور، اهمیت فزاینده ای یافته اند، چرا که در این بسترها نقش معلم کاهش یافته و نقش فراگیر در هدایت فرآیند یادگیری پررنگ تر می شود. در نتیجه، آموزش ساختاریافته و مداوم مهارت های خودارزیابی می تواند به عنوان رویکردی موثر در ارتقاء استقلال یادگیری تلقی شود. این مقاله با مروری بر ادبیات نظری و پژوهشی مرتبط، تاثیرات مثبت خودارزیابی را بر ابعاد مختلف استقلال یادگیری مورد تحلیل قرار داده و پیشنهاداتی برای به کارگیری این مهارت ها در محیط های آموزشی ارائه می دهد. یافته ها بیانگر آن است که آموزش خودارزیابی، پلی است میان یادگیری وابسته و یادگیری مستقل و نقش کلیدی در رشد یادگیرنده خودراهبر ایفا می کند.

کلیدواژه ها:

خودارزیابی ، استقلال یادگیری ، یادگیری خودتنظیمی ، خودراه بری ، آموزش مهارت های یادگیری