رویکرد روان شناختی به آموزش مبتنی بر پروژه در دوره ابتدایی

هدف اصلی این پژوهش، بررسی رویکرد روان شناختی به آموزش مبتنی بر پروژه در دوره ابتدایی و تحلیل تاثیرات آن بر ابعاد مختلف رشد و یادگیری دانش آموزان است. با توجه به تغییرات بنیادین در نظریه های یادگیری، به ویژه تاکید بر یادگیری فعال، معنادار، و اجتماعی، استفاده از روش های نوین آموزشی از جمله آموزش پروژه محور اهمیت روزافزونی یافته است. در این پژوهش تلاش شده است تا از منظر روان شناختی، نحوه اثرگذاری این رویکرد بر انگیزش، خودکارآمدی، تعاملات اجتماعی، رشد شناختی و احساس تعلق دانش آموزان بررسی شود.این پژوهش با رویکرد کیفی و روش پدیدارشناسی انجام شد. مشارکت کنندگان شامل ۷ معلم، ۱۰ دانش آموز و ۳ نفر از والدین بودند که در یکی از مدارس ابتدایی ناحیه ۲ کرمانشاه در سال تحصیلی ۱۴۰۴–۱۴۰۳ انتخاب شدند. ابزار گردآوری داده ها، مصاحبه های نیمه ساختاریافته، مشاهده مشارکتی و تحلیل اسناد آموزشی بود. تحلیل داده ها با روش تحلیل مضمون انجام گرفت.نتایج نشان داد که آموزش مبتنی بر پروژه می تواند نقش موثری در افزایش انگیزش درونی، تقویت مهارت های اجتماعی، رشد شناختی، و بهبود اعتماد به نفس دانش آموزان داشته باشد. همچنین، مشخص شد که مشارکت فعال در پروژه ها موجب ایجاد حس مالکیت نسبت به یادگیری، رشد مهارت های مشارکتی و مسئولیت پذیری می شود. با این حال، برخی چالش ها نظیر نابرابری مشارکت در گروه ها، محدودیت زمان آموزشی، و نیاز به آموزش تخصصی معلمان نیز از سوی مشارکت کنندگان مطرح شد. بر این اساس، نتایج پژوهش نشان می دهد که رویکرد پروژه محور در صورت طراحی آگاهانه بر اساس اصول روان شناسی تربیتی، می تواند به یادگیری عمیق، لذت بخش و پایدار در دانش آموزان ابتدایی منجر شود.

کلیدواژه ها:

آموزش مبتنی بر پروژه ، روان شناسی تربیتی ، انگیزش درونی ، یادگیری فعال ، مهارت های اجتماعی ، خودکارآمدی ، آموزش ابتدایی