تبیین جدایش فازی گرانروکشسان در سامانه های پلیمری

در راستای درک بهتر جدایش فازی به عنوان پدیده ای اساسی در ایجاد و کنترل الگوهای ناهمگن فضایی در سامانه های پلیمری، استدلال شد که جدایش فازی در این سامانه ها به طور کلی از نوع "جدایش فازی ویسکوالاستیک" است، که در آن مورفولوژی سامانه نه تنها تحت تاثیر تعادل مکانیکی نیروی ترمودینامیکی، بلکه از نیروی ویسکوالاستیک نیز تاثیر می پذیرد. منشا نیروی ویسکوالاستیک، عدم تقارن دینامیکی بین اجزای مخلوط پلیمری است که می تواند ناشی از اختلاف اندازه یا تفاوت در دمای انتقال شیشه بین اجزا باشد. این عدم تقارن دینامیکی اغلب در محلول ها و آلیاژهای پلیمری وجود دارد و به طور کلی منجر به یک مسیر جنبشی جدید تحت عنوان حالت ژل گذرا، پس از جدایش فازی می گردد. ژل گذرا حالتی است که در آن نرخ تغییر شکل مشخصه تولید شده توسط جدایش فازی سریع تر از نرخ آسودگی رئولوژیکی مشخصه است. ویژگی های اساسی جدایش فازی ویسکوالاستیک، که از تشکیل ژل گذرا نشات می گیرد، تقریبا در اغلب سیالات "نامتقارن دینامیکی" که اختلاف اندازه زیادی بین اجزای تشکیل دهنده دارد، مانند محلول های پلیمری، مشترک پیش بینی شد. بعلاوه، تکامل الگوی ساختاری در محلولهای پلیمری و آلیاژهای پلیمری در اصل مشابه بوده و هیچ اختلاف کیفی بین این دو حالت وجود ندارد که این موضوع ماهیتی جامع از جدایش فازی ویسکوالاستیک در مخلوط های نامتقارن دینامیکی صرف نظر از منشا عدم تقارن را پیشنهاد می کند.

کلیدواژه ها:

جدایش فازی گرانروکشسان ، عدم تقارن دینامیکی ، محلول های پلیمری ، آلیاژهای پلیمری ، رئولوژی