بررسی کارآیی هیدروژل چندسازه بر پایه پلیمر طبیعی کیتوسان در جذب رطوبت و نگهداشت آن در خاک

با توجه به چالش های جهانی کمبود آب و لزوم بهینه سازی مصرف آب در کشاورزی، استفاده از هیدروژل های زیست تخریب پذیر مانند کیتوسان راهکاری امیدبخش برای افزایش بهره وری آب در خاک است. این تحقیق به بررسی کاربرد هیدروژل چندسازه برپایه کیتوسان در جذب و نگهداری رطوبت در خاک می پردازد. بهمنظور بررسی کارآیی هیدروژل چندسازه برپایه کیتوسان در نگهداری آب و جذب رطوبت خاک، در قالب یک طرح کاملا تصادفی با پنج تیمار و سه تکرار انجام شد. نتایج نشان داد که میانگین درصد رطوبت های وزنی تیمارهای با آبیاری با قرارگیری هیدروژل کیتوسان در سطح و عمق نسبت به تیمار با آبیاری بدون هیدروژل به ترتیب حدود ۲/۲ و ۲/۴ درصد بیش تر است. هم چنین در تیمارهای بدون آبیاری رطوبت وزنی با هیدروژل در سطح نسبت به تیمار بدون هیدروژل در پایان آزمایش به طور میانگین ۳۱/۱ درصد بیش تر است. در پایان آزمایش رطوبت وزنی تیمار با هیدروژل نسبت به تیمار بدون هیدروژل در تکرار اول، دوم و سوم به ترتیب ۱۱/۰، ۸۶/۱ و ۹۶/۱ درصد بیشتر است. نتایج نشان داد که در شرایط بدون آبیاری، استفاده از هیدروژل روی سطح خاک باعث افزایش جذب رطوبت هوا و افزایش رطوبت خاک (در شرایط دیم) می شود. همچنین استفاده از هیدروژل (به ویژه در عمق خاک) در تیمارهای با آبیاری باعث افزایش نگهداری رطوبت خاک می شود، در حالی که در تیمار بدون هیدروژل، رطوبت خاک سریع تر کاهش پیدا می کند.

کلیدواژه ها:

هیدروژل ، پلیمر فوق جاذب ، توسعه پایدار ، رطوبت خاک ، کشاورزی پایدار